Pochodzenie i historia rasy, opis wzorca

Skąd się wzięły staffiki


Wszystkie teriery typu bull pochodzą z Wysp Brytyjskich, włącznie z amstaffem, który jest uznany przez FCI jako rasa amerykańska. Początki staffordshire bull terriera sięgają XVIII wieku. Wtedy powstał projekt stworzenia rasy, która byłaby silna i odważna jak buldog angielski, ale nie tak ociężała i powolna. Dlatego rozpoczęto krzyżowanie buldogów z manchester terierami i wymarłą obecnie rasą – biały terier angielski. W rezultacie uzyskano bardzo zróżnicowane w typie pogłowie hybrydy, nazwanej wówczas „bull and terrier”. Za prekursora staffika uważany jest książę Hamilton ze Stafford, pasjonujący się między innymi kynologią. Pierwsze próby hodowlane miały miejsce właśnie w jego psiarni, a szczeniaki, których cena była bardzo wysoka, kupowali od księcia wysoko utytułowani członkowie angielskiej elity.

Ocenia się, że Hamilton uzyskał psa, przypominającego współczesnego staffika, około 1770 roku. Z czasem rasa stała się bardzo popularna także wśród mniej utytułowanych klas. Psy te były zwinne i skoczne, dlatego zaczęto je wykorzystywać do walk, a także do „zabawy” polegającej na zagryzaniu szczurów na czas. Walki psów były „rozrywką” bardzo popularną wśród rzemieślników, górników i karczmarzy, którzy dobierali do hodowli egzemplarze najbardziej cięte wobec innych psów, a jednocześnie silne, sprawne i mające łagodne usposobienie w stosunku do człowieka. Cechy te udało się utrwalić, a z czasem, w ramach exodusu ludności do Ameryki, wiele psów trafiło za ocean i posłużyły tam do tworzenia nowych ras – m.in. american staffordshire terriera i pitbull terriera.

Populacja pozostała w Wielkiej Brytanii była nadal hodowana w niezmienionej formie, a kiedy wprowadzony został oficjalny zakaz organizowania walk psów, staffiki stały się zwierzętami towarzyszącymi rodzinie. W roku 1935 rasa staffordshire bull terrier została zarejestrowana przez brytyjski Kennel Club, a rok później pierwsze psy zostały zaprezentowane na wystawie Crufts. W 1939 roku odnotowano pierwsze brytyjskie championaty w rasie. Obecnie staffik angielski jest jedną z najpopularniejszych ras na Wyspach Brytyjskich, gdzie funkcjonuje kilkanaście klubów jej miłośników.

Stafordshire bull terrier w Polsce pojawił się na początku lat 90. XX wieku (Michael Langelo’s Babe, wł. A. Jacewicz). Pierwszą hodowlą tej razy w naszym kraju była „Z Antuszy” pp. Lewandowskich, którzy sprowadzili z Czech psa President Leo Alet CS. Obecnie działa u nas kilka doskonałych hodowli, wśród których należy wyróżnić Berserker Łukasza Koźlarka (ZKwP Oddział w Zielonej Górze) i Thorgal Danuty Szymczyk z Sosnowca.

Współczesny wzorzec rasy staffordshire bull terrier

Staffik angielski jest zarejestrowany jako rasa w FCI dopiero od roku 1987. Oficjalna nazwa rasy to staffordshire bull terrier, zaliczona do grupy III – teriery, sekcji 3 (teriery typu bull), nr wzorca 76. Nie podlega obowiązkowi pracy.

Staffik jest mniej niż średniej wielkości, krótkowłosy, o proporcjonalnej budowie. Dobrze umięśniony, silny, zwinny i ruchliwy. Ma krótką głowę o szerokiej i głębokiej mózgoczaszce z dobrze zaznaczonym stopem i krótką kufą. Nos czarny, szczęki silne, z dużymi zębami o regularnym nożycowym zgryzie. Policzki silnie umięśnione. Oczy preferowane ciemne, ale mogą barwą tęczówki harmonizować z umaszczeniem, okrągłe, średniej wielkości, osadzone tak, aby pies patrzył na wprost. Uszy w kształcie płatków róży bądź półuniesione, niezbyt duże ani ciężkie. Wysoce niepożądane są uszy obwisłe lub stojące. Niektóre psy z kreskówek wyglądem przypominają staffika angielskiego.

Ogon jest nisko osadzony, o średniej długości. Zwęża się ku końcowi i jest nisko noszony. Nie powinien być zakręcony, a jego kształt można porównać do rączki starodawnej pompy.

Szata: włos krótki, gładki i przylegający. Umaszczenie staffika może być następujące:

  • czerwone
  • płowe
  • białe
  • czarne
  • błękitne (blue)
  • czarne lub blue w białe łaty
  • pręgowane w każdym odcieniu
  • pręgowane z białym.
Poszukujesz smakowitej karmy dla swojego wybrednego psa?

Poznaj linię karm Carnilove True Fresh, która oparta jest wyłącznie na świeżym mięsie! Mnogość wariantów pozwoli na idealne dopasowanie do Twojego psa! Postaw na wysoką jakość i smakowitość każdego posiłku!

Dowiedz się więcej!

Maść czarna podpalana lub wątrobiana są niepożądane.

Pożądana wysokość w kłębie: 35,5 - 40,5 cm. Wzrost i waga powinny harmonizować. Waga: pies 12,7 - 17 kg, suka 11 - 15,4 kg.

Wszelkie odstępstwa od wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na stan zdrowia i dobre samopoczucie psa. Psy posiadające widoczne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane. Samce muszą mieć dobrze rozwinięte oba jądra, umieszczone w worku mosznowym. Długość życia staffika wynosi przeciętnie od 11 do 14 lat, choć zdarzają się osobniki znacznie starsze. Sprawdź także ten artykuł na temat charakteru i usposobienia staffika.

Staffik angielski – charakter, temperament, opinie o rasie

Usposobienie staffika, psychika, wychowanie

Staffik angielski ma charakter dość stanowczy i silny. Jest niustępliwy, niezwykle odważny, pewny siebie, ale wesoły i pełny temperamentu, który często jest trudny do opanowania. Jego energia jest ogromna i przyszły właściciel psa tej rasy musi zdawać sobie sprawę, że staffikowi nie wystarczą trzy krótkie spacery dziennie. Jeden spacer musi być dłuższy, z możliwością wybiegania się psa. Historia rasy uzasadnia temperament staffika, z pewnością odziedziczony po obu rasach terierów, które były krzyżowane z buldogiem angielskim.

Pies rasy staffik angielski na tle drzewek, a także jego wymagania w hodowli, wychowanie i charakter
Staffik angielski ma cłagodny charakter i ciekawy wygląd, wychowanie i pielęgnacja nie należą do trudnych

Staffordshire bull terrier nie powinien mieć dostępu do wszystkich rzeczy znajdujących się w mieszkaniu. Przejawia bowiem skłonności do „demolki”, zwłaszcza kiedy nie jest układany i nie do końca wybiegany. Należy też zwracać uwagę, aby w chwili wielkiej radości lub innego silnego pobudzenia nie zrobił sobie lub domownikom, oczywiście niechcący, krzywdy. Uwaga: intensywne treningi i forsowne ćwiczenia można prowadzić z psem dopiero po ukończeniu przez niego roku życia. Chodzi bowiem o to, aby nie nadwerężyć rozwijającego się kośćca i stawów, a także aby zbytnio nie obciążać serca.

Staffik jest bardzo przyjazny dla ludzi i w domu kocha wszystkich, zwłaszcza dzieci. W Anglii nazywany jest nanny dog (pies niania), gdyż wobec dzieci wykazuje nieograniczoną cierpliwość. Oczywiście pies musi być nauczony od szczeniaka, jak należy traktować dziecko, a najmłodszym członkom rodziny trzeba wpajać metody odpowiedniego postępowania z psem. W stosunku do dorosłych staffik jest również bardzo serdeczny i wylewny. Nie nadaje się na stróża właśnie przez swój charakter, natomiast w obliczu niebezpieczeństwa, grożącego jego rodzinie, nie zawaha się stanąć w jej obronie, nawet z narażeniem życia. Wobec innych zwierząt w domu jest życzliwy, natomiast dla obcych może być poważnym zagrożeniem, dlatego na spacerach nie wolno puszczać go bez smyczy w miejscach uczęszczanych przez inne psy lub koty.

Staffik jest psem dość absorbującym, ponieważ zawsze chce być w centrum zainteresowania. Jest też psem mało szczekliwym, za to cechą charakterystyczną tej rasy jest wydawanie z siebie rozmaitych, bliżej nieokreślonych dźwięków (niczym psy z kreskówek), które często brzmią przekomicznie. Wbrew temu, co głoszą obiegowe opinie, staffik mimo stanowczego charakteru ma psychikę dość wrażliwą i bardzo źle znosi podniesiony głos, więc w przypadku, kiedy staje się namolny, nie wolno na niego krzyczeć, a po prostu czymś go zająć. Jest to rasa wymagająca czułości i dobroci, ale jednak stanowczości i konsekwencji podczas szkolenia.

Pielęgnacja, zdrowie i żywienie staffika

Staffik angielski jest psem łatwym w pielęgnacji. Jest krótkowłosy, ma twardą sierść i nie jest jej nadmiernie dużo. Pies ten jednak linieje dwa razy w roku – wiosną i jesienią, a twarda sierść wbija się w dywany i tapicerkę mebli, skąd dość trudno ją usunąć. Dlatego w okresie linienia zalecane jest codzienne zbieranie z psa sierści za pomocą gumowego zgrzebła lub rękawicy. W pozostałych okresach można to robić raz na kilka dni.

W normalnych warunkach staffordshire bull terrier nie wymaga kąpieli, poza sytuacjami „uperfumowania się” psa w nieczystościach. Można natomiast czyścić go specjalnymi chusteczkami, nasączonymi preparatem do pielęgnacji, odświeżającym sierść i skórę psa. W upalne dni można przecierać staffika zwilżonym wodą ręcznikiem bawełnianym. Jeżeli konieczna jest kąpiel, używa się szamponów dla psów krótkowłosych. Co pewien czas sprawdza się stan uszu, zębów i pazurów, które trzeba skracać, jeżeli pies nie robi tego sam. Oczywiście należy przestrzegać kalendarza odrobaczeń i szczepień ochronnych.

Staffik angielski to rasa na ogół zdrowa, aczkolwiek istnieją typowe dla niej choroby. Jedną z nich jest L-2-HGA (L2-hydroxyglutaric aciduria), odkryta stosunkowo niedawno choroba genetyczna, niewystępująca u żadnej innej rasy, atakująca centralny układ nerwowy i prowadząca do demencji. Nieuleczalna, znacznie obniżająca długość życia psa. Objawami są skurcze mięśni, drgawki, sztywność, chwiejny chód, trwanie w stanie otępienia podczas ataku, który może nastąpić pod wpływem silnych emocji lub intensywnego wysiłku. Pierwsze objawy mogą zdradzać już kilkumiesięczne szczeniaki, choroba ujawnia się na ogół pomiędzy 6. a 12. miesiącem życia. Choroba dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny (oboje rodzice muszą być nosicielami wadliwego genu i szczeniak musi odziedziczyć go zarówno po matce, jak i po ojcu). Można za pomocą testu DNA zbadać parę rodzicielską przed planowanym kryciem.

Inną chorobą dziedziczną jest katarakta (zaćma). Może się pojawić również w wieku szczenięcym i prowadzi do całkowitej utraty wzroku u psa w wieku 2 – 3 lat. Również i w tym przypadku można wykonać test DNA u psa i suki przed skojarzeniem. Zasada dziedziczenia jest taka sama jak w L-2-HGA – autosomalna recesywna. Hodowca, w trosce o zdrowie zwierząt i opinie w środowisku, powinien wykonywać psom i sukom badania DNA, mimo że Związek nie wymaga ich przy kwalifikowaniu zwierząt do hodowli.

U staffików o umaszczeniu blue może się zdarzyć łysienie plackowate, natomiast u białych (niewzorcowych) – głuchota.

Żywienie staffika nie odbiega zasadami od żywienia psów innych ras. Można podawać psu karmę suchą bezzbożową dla ras małych i średnich, mokrą lub przyrządzać posiłki w domu. Cena dobrej karmy gotowej jest dość wysoka i warto przekalkulować, czy bardziej opłaci się podawać karmę gotową, czy gotować w domu. Należy pamiętać, że dobra karma gotowa jest pełnoporcjowa (tzn. zawiera wszystkie niezbędne składniki odżywcze, witaminy i minerały), natomiast posiłki domowe trzeba suplementować, a cena suplementów również nie jest niska. Opinie co do sposobu żywienia są podzielone. Ważne jest jednak, aby pies otrzymywał wszystko, czego wymaga jego organizm, a wówczas będzie się cieszył dobrym zdrowiem przez wiele lat.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 96.4% czytelników artykuł okazał się być pomocny