Historia i wygląd – sznaucer średni

Początki rasy – czarny brodacz monachijski

Sznaucer średni wywodzi się od wiejskich psów, które żyły w Niemczech i Szwajcarii w XV wieku. Nie były to psy do towarzystwa, a do stróżowania. Pilnowały stad, tępiły gryzonie i ostrzegały przed łotrami. Należały głównie do stajennych i po pewnym czasie zaczęto je nazywać pinczerami stajennymi.

W 1836 roku zdecydowano na rozróżnienie psów o innej strukturze szaty, przez co powstały pinczery krótkowłose oraz szorstkowłose. W latach 40. ubiegłego wieku psy o szorstkich włosach postanowiono nazwać sznaucerami (ze względu na niemieckie słowo, które oznacza „pysk/broda”). W 1895 roku powstała pierwsza organizacja, która zrzeszała hodowców rasy – Pinscher Schnauzer Verband. W 1921 roku zmieniła nazwę na Pincher Schnauzer Klub. Wtedy też rozróżniono już trzy odmiany sznaucerów, zaczęto prowadzić księgi rodowodowe, powstał opis rasy, a hodowla została pokierowana w jedną stronę.

Nie jest pewne to, jakie psy zostały skrzyżowane ze sobą, aby powstał sznaucer średni. Możliwe, że były wśród nich rasy takie jak: szpic wilczasty czy terier szorstkowłosy. Pierwszą z nich bierze się pod uwagę ze względu na umaszczenie pieprz i sól, a drugą przez wzgląd na łowiecki charakter tych sznaucerów.

Niektórzy nazywają te psy „brodaczami” z uwagi na ich słynną brodę. Dawniej określało się je również jako: sznaucer piwny, sznaucer monachijski oraz rosyjski sznaucer niedźwiedzi.

Czarny czy biały – opis tego, jak powinien wyglądać sznaucer średni

Jest to średni rozmiar sznaucera. Wymiary jego to:

  • wielkość w kłębie 45-50 cm,
  • waga 14-20 kg.

Psy są większe i cięższe od suczek. Najczęściej spotykany jest sznaucer czarny, ale istnieje jeszcze jedna odmiana zapisana we wzorcu. Obie poprawnie określa się w ten sposób:

  • czysto czarna z czarnym podszerstkiem,
  • pieprz i sól.

Inne umaszczenia, w tym kolor biały, nie są dopuszczalne według wzorca rasy. Jest to pies szorstkowłosy. Jego sierść powinna być gęsta i twarda oraz przylegać mocno do ciała. Jak sama nazwa wskazuje – musi być również szorstka. Włosy na kończynach są nieco mniej twarde. Sierść na kufie jest dłuższa (podobnie jak na łapach i brzuchu), przez to tworzy brodę. Sznaucer powinien mieć krzaczaste brwi nad oczami. Na głowie i uszach jest już krótka sierść. Podszerstek sznaucera musi być gęsty. Jeśli szukasz więcej porad, sprawdź także ten artykuł z opisem psów rasy sznaucer.

Sznaucer średni – usposobienie

Jak każdy schnauzer, ten pies ma silny charakter. Ten, kto zdecyduje się na niego, musi zdawać sobie z tego sprawę. Choć to inteligentny zwierzak, może być uparty podczas treningu. Nie wolno jednak stosować karm cielesnych, gdy pies nie będzie chciał wykonać polecenia. Przemoc względem zwierząt nie jest właściwa i nie przyczynia się do niczego dobrego. Sznaucer potrzebuje konsekwentnej osoby, która będzie trzymała się raz wyznaczonych zasad. Sprawi to, że ten pies nauczy się posłuszeństwa.

Jest to rasa psa, który uwielbia długie spacery oraz ruch. Sznaucer musi się wybiegać, a ponieważ tego psa trudno zmęczyć, to każda dawka ruchu będzie dla niego dobra. Może biegać przy rowerze oraz pływać. Nie odmówi aportowania piłki. Sznaucer średni może brać udział w psich sportach takich jak agility czy flyballu.

Ten szorstkowłosy pies ma łagodne usposobienie. Uwielbia wszystkich członków rodziny i mocno przywiązuje się do właściciela. Nie można zostawiać go samego na zbyt długo. Świetnie dogaduje się ze starszymi dziećmi, które często się z nim bawią. Jest to wyrozumiały pies i opiekuńczy. Jeżeli jest właściwie wychowany, nie przejawia agresji względem innych.

Sznaucery - co warto wiedzieć o tej rasie?

Sznaucer średni – pielęgnacja i choroby

Brodacz monachijski wymaga regularnej pielęgnacji. Codziennie po jedzeniu trzeba przemywać brodę tego psa, aby pozbyć się resztek pokarmu. Podczas spacerów mogą zaplątać się liście lub małe gałązki w dłuższą sierść na brzuchu i kończynach, dlatego po powrocie do domu należy sprawdzić, czy nic tam nie ma. Co dwa lub trzy dni należy wyczesywać sznaucera gęstym metalowym grzebieniem oraz szczotką pudlówką. Jeżeli dojdzie do tego, że w dłuższych włosach zrobią się kołtuny, najlepiej zastosować specjalny preparat, który ułatwi ich rozczesanie.

Ważne jest również strzyżenie i trymowanie. Oba te zabiegi przeprowadza się co trzy lub cztery miesiące. Trymować można palcami, specjalnymi nakładkami lub tępym trymerem. Zabieg ten polega na wyskubywaniu martwego włosa, dzięki czemu sznaucer się nie leni. Zarówno strzyżenie, jak i trymowanie, najlepiej zlecić specjaliście w pielęgnacji psów.

Co jakiś czas należy sprawdzać stan zębów, a także dbać o uszy (czasami trzeba przycinać tam włosy). Psy tej rasy kąpie się tylko wtedy, gdy jest to konieczne. Należy wtedy stosować odpowiednie szampony dla psów szorstkowłosych oraz używać odżywki na dłuższe włosy.

Pies sznaucer średni podczas spaceru na świeżym powietrzu oraz jego charakter i opis

Długość życia tego psa wynosi 13-15 lat. Schnauzer to rasa, która na ogół cieszy się dobrym zdrowiem. Średnia odmiana, w porównaniu do sznaucera olbrzyma, nie powinna cierpieć na choroby takie jak dysplazja stawów biodrowych i nie powinna dostać skrętu żołądka. Za to może mieć schorzenia oczu oraz nowotwory.

Nie jest to pies wybredny. Sznaucer średni może jeść karmę dla psów średnich, ale można też zdecydować się na dietę BARF. Polega ona na podawaniu psu surowego mięsa uzupełnionego o witaminy i minerały. Zanim jednak zacznie się stosować tę dietę, należy dowiedzieć się, w jakich proporcjach podawać mięso i suplementy, aby też nie przesadzić z ich ilością.

Hodowla rasowych psów – ile kosztuje schnauzer?

Cena za sznaucera średniego to od 2000 do 3500 zł. Jest to koszt za szczeniaki, które nie są przeznaczone do dalszego rozmnażania. Hodowlane mogą kosztować nawet 6500 zł. Wpływ na to ma zarówno renoma hodowli, jak i wpisywanie się w ramy wzorca rasy przez szczeniaka. Jeżeli rodzice tego małego psa mają osiągnięcia na wystawach, to cena również jest większa.

Gdy przeglądasz ogłoszenia na portalach ogłoszeniowych, zwróć uwagę nie tylko na zdjęcia, ale też na opis. Taki opis powinien zawierać informacje o hodowli (nazwa oraz do jakiego stowarzyszenia należy) oraz o samym miocie lub konkretnym piesku. Wtedy możesz odnaleźć stronę hodowli lub fanpage na Facebooku i obejrzeć inne zdjęcia, na których są szczenięta. Opinie o danej hodowli można znaleźć na różnych forach, ale trzeba brać pod uwagę to, że mogą tam wypowiadać się osoby, które chcą po prostu zaszkodzić. Najlepiej zadzwonić i umówić się na spotkanie. Wtedy na własne oceny można się przekonać nie tylko o tym, czy dany piesek nie uczula, ale także, w jakich warunkach wychowują się szczeniaki oraz jak reagują na obcych.

Szczenięta, które zostają wydane do nowych domów, muszą mieć skończone 8 tygodni i wszczepiony CHIP, być raz zaszczepione i zostać dwa razy odrobaczone. Opis wszelkich badań, jakie zostały im przeprowadzone, powinien znajdować się w ich książeczkach zdrowia. Do tego każdy szczeniak po rasowych rodzicach musi mieć rodowodów. Pies bez rodowodu nie jest psem rasowym. Nawet taki szczeniak, który odbiega od wzorca rasy, ma rodowód. Tylko pseudohodowle nie dają rodowodów (lub są niepełne i zawierają informację tylko o rodzicach pieska). Hodowane tam zwierzęta są trzymane w złych warunkach i źle odżywiane oraz nie mają zapewnionej opieki weterynaryjnej. Koszt takich piesków jest też mniejszy, ponieważ przeważnie cena za nie to 500 zł. Jednak późniejsze leczenie takiego zwierzaka jest bardzo kosztowne, często też kończy się jego śmiercią ze względu na wady genetyczne powstałe w wyniku kojarzenia ze sobą zbyt blisko spokrewnionych osobników.

Jeżeli interesuje cię biały pies, to jest schnauzer, który występuje w takich umaszczeniu. Jest to jego najmniejsza odmiana: sznaucer miniaturowy. Ten pies może być zarówno maści pieprz i sól, czarno-srebrnej, czysto czarnej z czarnym podszerstkiem oraz właśnie białej. Jakie wymiary ma sznaucer miniaturowy? Jego waga to od 4 do 8 kg, a wysokość w kłębie to 30-35 cm. Szacuje się, że długość życia tego psa to 12-15 lat, czyli podobnie jak jego większego odpowiednika. Mają za to nieco bardziej żywiołowy charakter.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 91,8% czytelników artykuł okazał się być pomocny