Stepowy piesek preriowy – najważniejsze informacje

Wygląd i usposobienie nieświszczuków stepowych

W hodowlach odnajdziemy tylko jeden gatunek piesków preriowych. Są to nieświszczuki czarnoogonowe, które dały się oswoić i dobrze radzą sobie w domu. Dorosły piesek preriowy czarnoogonowy osiąga wagę od 700 do 1 700 gram. Jest to pupil o gęstym futerku i złotobrązowym umaszczeniu. Co ciekawe, psy preriowe czarnoogonowe posiadają czarną końcówkę ogona, skąd wzięła się ich nazwa. Samo określenie piesek preriowy wiąże się z nietypowymi odgłosami, które nieświszczuk wydaje w momencie zagrożenia. Przestraszone psy preriowe wydają głośne, podobne do szczekania odgłosy, które alarmują towarzyszy o zbliżającym się niebezpieczeństwie. Głośne, alarmujące „szczekanie” można usłyszeć także w domowych hodowlach tych gryzoni.

Stepowy piesek preriowy okazuje się znacznie większy niż chomik czy świnka morska. Jego długość ciała często przekracza 30 cm, a ogon osiąga dodatkowe 10 cm. Zwierzaki posiadają zwartą budowę ciała, krótką szczękę i lekko cętkowane zabarwienie futerka.

Warto pamiętać, że psy preriowe to zwierzęta, które mieszkają w stadach. Ich kolonie na wolności liczą nawet po kilkanaście tysięcy osobników. Nieświszczuk posiada silny instynkt stadny i trzymany w domu nie może przebywać w odosobnieniu. Niezbędna jest hodowla przynajmniej dwóch osobników. Zwierzęta posiadają dość przyjazny charakter. Udomowione psy preriowe nie przejawiają tendencji do agresji czy niekontrolowanego zachowania. Łagodne usposobienie przejawia się także w kontaktach z innymi członkami stada. Stepowy piesek preriowy współpracuje ze stadem na zasadzie partnerstwa i wzajemnego zaufania. Komunikuje się poprzez gesty, spojrzenia, zapach, a także głośne odgłosy.

Przyjazne usposobienie i dość łagodny charakter sprawiają, że psy preriowe dobrze odnajdują się w kontaktach z człowiekiem. Jest to ważne, bowiem dobra hodowla musi mieć na względzie odpowiednią aktywność pupila. Niezbędne jest umożliwienie zwierzakowi codziennego wybiegania się, czego nie zapewni przetrzymywanie go w klatce. Udomowiony piesek preriowy nie będzie typem wybitnego pieszczocha, jednak może łagodnie kontaktować się ze znanymi sobie ludźmi.

Sytuacja zmienia się w czasie pory godowej. W tym okresie nieświszczuk całkowicie zmienia swoje usposobienie. Zarówno mieszkające w domu jak i na wolności psy preriowe robią się wtedy agresywne. Stepowy nieświszczuk może niszczyć przedmioty domowe, konkurować z innymi osobnikami, a nawet przejawiać agresję w stosunku do właściciela. Dlatego nie są to zwierzątka, które można polecić rodzinom z dziećmi. Nie aż tak dobrym kompanem w rodzinie może okazać się za to wymagający dog kanaryjski czy ogar polski. A może zainteresuje cię także ten artykuł na temat hodowli psów rasy maltipoo?

Piesek preriowy i jego naturalny tryb życia

Jak już wspomnieliśmy, żyjący na wolności nieświszczuk gromadzi się w bardzo dużych koloniach. Całe stado tworzy ogromny kompleks podziemnych, połączonych ze sobą korytarzy. Owe korytarze dzielą się na odrębne przestrzenie, przeznaczone do życia przez jedną rodzinę. W każdej rodzinie żyje jeden dorosły osobnik płci męskiej, od jednej do czterech dorosłych samic oraz młode, w wieku do dwóch lat. Młody nieświszczuk płci męskiej musi w pewnym momencie opuścić swój dom, a następnie założyć własną rodzinę w kolonii.

Charakterystyczną cechą nieświszczuków jest ogromna różnorodność relacji społecznych. Zwierzaki wykazują silny instynkt rodzinny, ale i instynkt terytorialny. Są gotowe na współpracę z innymi osobnikami, tworzą wyjątkowo trwałe więzi i posiadają bogaty system komunikacji. Dzięki temu obserwacja nieświszczuków w domu może okazać się nie lada atrakcją.

Ze względu na gromadzenie się w bardzo dużych skupiskach, piesek preriowy jest niekiedy uznawany za szkodnika. W przeciągu ostatnich stuleci doprowadziło to do znacznego ograniczenia populacji. Przyjmuje się, że populacja stepowych piesków preriowych zmniejszyła się w ostatnich stuleciach o ponad 90 %. Jest to wynik masowego wytruwania stworzeń, zatapiania ich kolonii oraz niekontrolowanego odstrzału.

Piesek preriowy - najważniejsze wymagania stworzenia mieszkającego w domu i cena za “szczeniaki”

Żywienie i prawidłowe warunki w hodowlach nieświszczuka

Żywiołowy charakter sprawia, że psy preriowe wymagają większej liczby kalorii i regularnego spożywania posiłków. Ich naturalna dieta jest bardzo uboga i składa się głównie z sianka, które stanowi niezastąpione źródło błonnika. Mieszkający w domu pies preriowy powinien mieć stały dostęp do sianka, można mu też podawać sezonowe zioła. Dobrze sprawdzi się tu mniszek lekarski czy zielone pędy roślin i bulwy.

Dieta nieświszczuka pod wieloma względami przypomina żywienie szynszyli. Pożywienie powinno być niskokaloryczne i pozbawione dużych ilości nasion czy owoców. W ofertach branży zoologicznych pojawiają się gotowe karmy dla nieświszczuka. Można też korzystać z karm dedykowanych dla szynszyli. Złym pomysłem będzie natomiast zakup karmy dla świnek morskich czy chomików. Tego typu produkty posiadają bardziej urozmaicony, bogaty w tłuszcze i węglowodany skład. Wiąże się to ze zwiększeniem ryzyka otyłości i rozwoju różnego typu chorób u pieska preriowego.

Te produkty warto sprawdzić

Piesek preriowy w domu - niezbędne wyposażenie hodowlane

Przyjazne usposobienie i piękny wygląd nieświszczuków sprawiają, że gryzonie stają się przedmiotem zainteresowania coraz szerszego grona osób. Trzeba jednak pamiętać o konieczności zapewniania pupilom odpowiednich warunków życiowych.

Podstawą jest zapewnienie odpowiedniej klatki. Minimalny rozmiar klatki przeznaczonych dla dwóch osobników wynosi 180 x 80 x 60 cm. Każdy dodatkowy osobnik zwiększa wymaganą powierzchnię klatki. Niezbędne okazuje się także prawidłowe wyposażenie. Charakterystyczna cecha nieświszczuków to chowanie się w wydrążonych norkach. W warunkach hodowlanych miejsce norki zajmuje specjalny domek, najlepiej z kilkoma oddzielnymi wyjściami.

Dwa gryzonie z gatunku piesek preriowy na łonie natury, a także ich charakter i cena

We wnętrzu klatki musi znajdować się też odpowiedniej grubości wyściółka (np. z sianka), gałązki do podgryzania, a także pojemnik z regularnie wymienianą, świeżą wodą. Cena klatki wraz z akcesoriami może niekiedy okazać się niemałym wydatkiem, jednak znacznie trudniejsze okazuje się odpowiednie zabezpieczenie pomieszczenia. Pamiętajmy, że mieszkający w domu czy w hodowlach piesek preriowy wymaga dużej dawki ruchu. Jego żywiołowe usposobienie wiąże się z chęcią do zabawy i szukania wrażeń. Psy preriowe wymagają codziennego wychodzenia poza granice swojej klatki. Umożliwi to interakcje z właścicielem i zabawy z innymi towarzyszami. Pomieszczenie dostępne dla nieświszczuków musi być odpowiednio zabezpieczone. Wszystkie kable powinny być odpowiednio ukryte, a miejsca za meblami dobrze zabezpieczone. Trzeba liczyć się także w możliwością, że piesek preriowy będzie gryzł elementy wyposażenia pomieszczeń.

Wybieg dla gryzonia powinien umożliwiać naturalną zabawę. W tym celu możemy wykonać cały system korytarzy z wieloma wejściami. Stworzymy je z rurek PCV o odpowiedniej średnicy. Będzie to dla nieświszczuka atrakcyjne miejsce do zabaw i biegania. Nieopodal systemu tuneli warto umieścić niewielkie pieńki lub kamienie (o wysokości maksymalnie 20 cm). W ten sposób zaspokoimy naturalną potrzebę wypatrywania ze wzniesienia.

Piesek preriowy - cena za “szczeniaki” w hodowlach

Jak już wspomnieliśmy, piesek preriowy jest dość rzadkim pupilem domowym. Jednak od pewnego czasu możemy znaleźć hodowle, które oferują młode osobniki na sprzedaż. Cena zwierzątka okazuje się mocno zróżnicowana i zależna od wielu indywidualnych czynników.

Cena oswojonego, młodego nieświszczuka niejednokrotnie przekracza kwotę 1 500 zł. Zwierzątka nieudomowione, pochodzące z niesprawdzonego źródła mogą być niekiedy nieco tańsze. Warto jednak zadbać o zakup zdrowego, przystosowanego do życia w domu osobnika. Piesek preriowy jest pupilem bardzo wymagającym, zarówno pod względem aktywności, żywienia, jak i warunków hodowlanych. Dobra hodowla podpowie, jak zajmować się młodym pupilem, pomoże w zakresie doboru klatki oraz niezbędnych akcesoriów.

Sama cena zakupu nie jest najważniejszą przeszkodą, która wpływa na niewielką popularność nieświszczuków. Znacznie większym utrudnieniem okazuje się niewielka liczba hodowli. Mały piesek preriowy okazuje się bardzo trudny do nabycia. Niekiedy trzeba rezerwować pupila jeszcze przed planowanymi narodzinami. Dodatkowym mankamentem okazuje się trudność w utrzymaniu pupilowi odpowiednich warunków hodowlanych i konieczność trzymania przynajmniej dwóch osobników.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 97,1% czytelników artykuł okazał się być pomocny