Owczarek francuski – przegląd ras, wygląd, charakter

Krótki opis ras owczarków francuskich

Kynologia francuska jest bardzo silnie rozwinięta i rasotwórcza. Francuskich ras psów jest ponad 40. Królują wśród nich psy ozdobne i do towarzystwa, w tym popularne u nas buldogi francuskie i pudle. Jest też sporo przedstawicieli ras myśliwskich (wszelkie braque), ale i pasterskich. Nie wszystkie rasy zachowały swoje pierwotne przeznaczenie, jednak pozostały w grupie I FCI – Psy pasterskie i zaganiające.

  1. Owczarek francuski beauceron (Berger de Beauce) – nr wzorca FCI 44. Niegdyś wykorzystywany jako pies myśliwski, pasterski i stróżujący, obecnie jest psem raczej rodzinnym. Opis: duży, masywny (wysokość w kłębie: pies 65 do 70 cm, suka 61 do 68 cm), krótkowłosy, najczęściej czarny podpalany, rzadziej arlekin, nos czarny. Charakterystyczne podwójne ostrogi (wilcze pazury) – wymóg wzorca. Inteligentny, łatwy do szkolenia. Nieumiejętnie prowadzony może być agresywny, dlatego nie nadaje się na pierwszego psa dla laika. Do hodowli wymagane dodatkowo, oprócz ocen wystawowych, prześwietlenie w kierunku dysplazji i testy psychiczne. Rasa objęta obowiązkiem pracy (IPO).
  2. Owczarek francuski briard (Berger de Brie) – nr wzorca FCI 113. Dawniej pies typowo pasterski i zaganiający, obecnie typowo rodzinny, zwłaszcza uwielbiający dzieci. Opis: nieco mniejszy od beaucerona, którego jest bliskim krewnym (wysokość w kłębie: pies 62 – 68 cm, suka 56 – 64 cm). Długowłosy – ma długą, gęstą, „kozią” szatę. Najczęściej bywa płowy (jak owczarek belgijski tervueren), rzadziej czarny lub szary (błękitny). Nos czarny, u błękitnych szary. Jest pełen temperamentu, bardzo inteligentny, niezwykle przywiązany do swojej rodziny, z którą potrzebuje stałego kontaktu. Podobnie jak beauceron, briard musi mieć podwójne ostrogi. Łatwy w układaniu, wymagane próby pracy (IPO), prześwietlenie w kierunku dysplazji i testy psychiczne. Sprawdź także ten artykuł o owczarku francuskim briard.
  3. Owczarek pikardyjski (Berger de Picardie) – nr wzorca FCI 176. Stara rasa pasterska, dziś głównie rodzinna, objęta obowiązkiem pracy (IPO). Opis: wysokość w kłębie: pies – 60-65 cm, suka – 55-60 cm. Szata długa i szorstka, jednakowej długości na całym ciele, umaszczenie płowe, pręgowane lub szare. Nos czarny. Nie ma wilczych pazurów ani dodatkowych palców. Inteligentny, odważny, łatwy do ułożenia. Ma żywe usposobienie, bardzo lubi dzieci i dobrze się nimi opiekuje. Do hodowli nie jest wymagane prześwietlenie w kierunku dysplazji.
  4. Owczarek pirenejski o gładkiej kufie (Berger des Pyrénées a face rase) – nr wzorca FCI 138. Opis: nieduży (pies 40 – 54 cm w kłębie, suka 40 – 52 cm), typowo pasterski pies, objęty obowiązkiem pracy (pasienie). Żywy, pełen temperamentu, łatwy w szkoleniu, nieufny w stosunku do obcych. Sierść na głowie i kufie gładka (stąd nazwa), na tułowiu i kończynach półdługi. Umaszczenie płowe, może być czarny nalot (jaki ma owczarek belgijski tervueren), małe białe znaczenia, niebiesko – czarny (arlekin), pręgowany, czarny, czarny z niewielkimi białymi znaczeniami. Nos czarny. Wilcze pazury mogą występować pojedynczo lub podwójnie (nieobowiązkowe). Doskonale nadaje się do agility. Prześwietlenie w kierunku dysplazji niewymagane.
  5. Owczarek pirenejski długowłosy (Berger des Pyrénées a poil long) – nr wzorca FCI 141. Opis: nieco mniejszy od owczarka o gładkiej kufie (wysokość w kłębie: pies – 42-48 cm, suka 40-46 cm). Rasa objęta obowiązkiem pracy pasterskiej. Włos długi lub półdługi, gęsty, prawie prosty lub falisty, o strukturze pośredniej pomiędzy wełną owczą i kozią, niekiedy tworzący sznury (cadenettes) lub nawet zbite płaty (matelotes), choć nie takie, jak np. u bergamasco. Długi włos na głowie i kufie, jednak oczy muszą być odsłonięte. Pozostałe cechy jak u pirenejczyka o gładkiej kufie.
  6. Owczarek flandryjski (Bouvier des Flandres) – nr wzorca FCI 191. Niegdyś pies typowo pasterski i zaganiający, obecnie stróżujący i obrończy, również rodzinny. Rasa objęta obowiązkiem pracy (IPO). Opis: duży (wysokość w kłębie: pies – 62-68 cm, suka 59-65 cm), o sierści naturalnie zmierzwionej, ani zbyt krótkiej, ani zbyt długiej, twardej, z obfitym podszerstkiem. Umaszczenie szare lub pręgowane, domieszka czarnego. Kolor jednolicie czarny dopuszczalny, ale mniej ceniony. Dozwolona mała biała gwiazdka na piersi. Niedopuszczalna maść spłowiała lub jasna. Do hodowli wymagane testy psychiczne i prześwietlenie w kierunku dysplazji.

Wszystkie te rasy są w Polsce znane i ich hodowla ma już określony dorobek, aczkolwiek nie wszystkie są tak samo popularne. Najczęściej spotykany jest u nas briard i bouvier, nieco mniej jest beauceronów, a najmniej pikardyjczyków i pirenejczyków, które na wystawach są rzadkością.

Owczarek francuski – charakter i usposobienie każdej rasy

Generalnie owczarki, także francuskie, uchodzą za rasy łagodne, przyjacielskie i najłatwiejsze do szkolenia. Dużo w tym prawdy, aczkolwiek niektóre rasy posiadają silny instynkt stróżowania, który – przy nieumiejętnym prowadzeniu psa – może skutkować wyzwoleniem się agresji. Przykładem jest tu beauceron, który bez szkolenia w kierunku posłuszeństwa może stać się niebezpieczny dla obcych. Jednak żaden owczarek francuski nie jest w żadnym wypadku rasą groźną, choć mogą sprawiać trudności osobom, które nie są przygotowane do posiadania psa o dużym temperamencie.

Każdy owczarek francuski jest bardzo przywiązany do swojej rodziny i żaden z nich nie nadaje się do trzymania w kojcu. Owczarki są bardzo opiekuńcze w stosunku do dzieci, dlatego polecane są dla rodzin nawet z małymi dziećmi, które traktują jak inwentarz do pilnowania. Najbardziej widać tę cechę u briarda, który oprócz tego kocha wodę, doskonale pływa i aportuje.

Wszystkie owczarki francuskie mają żywe usposobienie, są pełne temperamentu i raczej nie nadają się dla osób, które preferują odpoczynek na domowej kanapie. Na szczególną uwagę zasługują tu pirenejczyki, zarówno długowłosy, jak i o gładkiej kufie. Są to wulkany energii, którą chętnie spożytkują na szkoleniach i zawodach agility, flyball lub frisbee. Pikardyjczyk i beauceron będą się doskonale czuć na imprezach związanych z posłuszeństwem i obroną, podobnie jak bouvier.

Owczarek francuski – wymagania, opis pielęgnacji. Szczeniak i pies dorosły

Warunki dla owczarka francuskiego, pielęgnacja szaty

Owczarki francuskie, jako rasy żywiołowe i pełne energii, potrzebują ruchu i przestrzeni. Z tego względu najlepiej czują się w domu, gdzie mają nieograniczoną możliwość wychodzenia na dwór (do ogrodu, na ogrodzoną posesję), lub jeżeli jest to mieszkanie w bloku, mają zapewniony jeden co najmniej godzinny intensywny spacer za miastem.

Jako rasy rodzinne i towarzyskie, psy te potrzebują również stałej obecności człowieka. Nie lubią zostawać same w domu przez wiele godzin i może to się skończyć zniszczeniami – żaden owczarek francuski nie znosi nudy. Dlatego najlepiej dla takiego psa jest, kiedy choć jeden z domowników stale przebywa w domu i poświęca mu należytą uwagę. Potrzebuje jej zwłaszcza szczeniak, którego należy socjalizować od pierwszych chwil pobytu w nowej rodzinie.

Owczarki francuskie mają różną szatę i w różny sposób należy o nią dbać. Beauceron ma włos okrywowy stosunkowo krótki, jedynie w dolnych partiach nieco dłuższy i wystarczy go czesać raz na kilka dni. Jedynie w okresie linienia konieczne jest codzienne czesanie. Szczeniak musi być do niego przyzwyczajany od samego początku.

Polecane akcesoria dla psów - sprawdź ceny!

Pies rasy owczarek francuski pdczas spaceru, a także jego usposobienie, cena, hodowla i opinie

Szata briarda jest długa i szorstka („kozia”), z tendencjami do kołtunienia, dlatego wymaga częstszego czesania, zwłaszcza za uszami, pod pachami i w pachwinach. Należy zaopatrzyć się w specjalny płyn lub balsam do rozczesywania psiej sierści (można kupić w sklepach zoologicznych) i czesać psa po nawilżeniu, gdyż czesanie na sucho może spowodować łamanie się włosa. Skołtuniony „kozi” włos można rozcinać wzdłuż nożyczkami, jeżeli nie da się go rozczesać. Niektórzy właściciele nie wystawowych briardów strzygą psy na krótko, choć trzeba przyznać, że tracą one wtedy cały swój urok.

Łatwa w utrzymaniu jest sierść owczarka pikardyjskiego. Jest ona naturalnie zmierzwiona i taka powinna pozostawać, również u psów wystawowych. Wystarczy, jeżeli pies jest szczotkowany co kilka dni. W okresie linienia, z uwagi na gubienie gęstego i miękkiego podszerstka całymi kępami, trzeba psa czesać codziennie.

Obie rasy pirenejczyków również nie są kłopotliwe w pielęgnacji. Czesze się je co 8-10 dni, co więcej, sklejona sierść (np. od błota) po wyschnięciu powraca do pierwotnego stanu. Błoto samo się wykrusza, choć oczywiście, ze względu na czystość w domu, lepiej psa umyć po spacerze. Wprawdzie sierść pirenejczyka długowłosego może układać się w sznury (dredy), jednak nie takie, jak u bergamasco i można je rozcinać.

Szata bouviera jest dość trudna w pielęgnacji, gdyż pies wymaga regularnego czesania i strzyżenia. Przy twardym i grubym włosie okrywowym i bardzo gęstym podszerstku, tworzącym nieprzemakalną ochronę dla skóry, jest to dość pracochłonne. Sierść bouviera „lubi” ponadto zbierać wszelkie rzepy, liście i drobne gałązki, dlatego po każdym spacerze konieczne jest jej sprawdzanie i usuwanie śmieci.

Owczarek francuski: której rasy szczeniak dla rodziny?

Wszystkie owczarki francuskie są psami rodzinnymi, aczkolwiek różnie się to przejawia. O każdego jednak trzeba tak samo dbać – odrobaczać, szczepić, odpowiednio żywić, no i oczywiście odpowiednio układać, aby dorosły pies był dobrze wychowanym pełnoprawnym członkiem rodziny.

Decyzja o wyborze rasy często zależy od tego, jaka jest cena szczeniaka. Ale cena nie może być jedynym kryterium. Nie należy zapominać, że każdy owczarek francuski ma inny wzrost, sierść, usposobienie. Każdy ma też nieco inne wymagania. Np. beauceron, nieodpowiednio traktowany, może stać się niebezpieczny dla obcych. Zaniedbana sierść briarda nadaje się jedynie do ostrzyżenia, a pirenejczyk, pozbawiony możliwości spożytkowania energii, może „roznieść” mieszkanie. Dlatego przed podjęciem decyzji, której z ras szczeniak zawita pod dach, konieczne jest przeanalizowanie następujących aspektów:

  • Warunki mieszkaniowe (blok czy dom z ogrodem)
  • Charakter pracy domowników (czy pies nie będzie skazany na długą samotność)
  • Dzieci w domu, ich liczba i wiek
  • Tryb życia rodziny (siedzący czy aktywny wypoczynek)
  • Możliwość poświęcenia czasu na szkolenie psa.

Dopiero wówczas można określić, jaki szczeniak nadaje się dla rodziny. Cena jest czynnikiem istotnym, niemniej nie najważniejszym. Zresztą w kynologii wysoka cena z reguły idzie w parze z dobrą jakością – szczeniak ma nie tylko dobre pochodzenie, ale i zazwyczaj jego rodzice są przebadani pod kątem chorób dziedzicznych, nawet jeżeli badania te nie są obowiązkowe.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 89,0% czytelników artykuł okazał się być pomocny