Nielotna papuga z Nowej Zelandii – występowanie, cechy szczególne

Kakapo – wygląd, anatomia, cechy rozpoznawcze, opis

Kakapo (Strigops habroptila) to papuga wyjątkowa niemal pod każdym względem. Trudno szukać podobieństw między nią a barabandą czy papugą królewską. Bardziej niż swoich papuzich krewnych nielotna papuga z Nowej Zelandii przypomina bowiem… sowę.

Kakapo żyje pod osłoną nocy. Po zapadnięciu zmierzchu wyrusza na poszukiwanie pożywienia. W znajdowaniu smakowitych przysmaków pomaga jej świetnie rozwinięty zmysł węchu. Nielotna papuga z Nowej Zelandii ma rozbudowaną opuszkę węchową w mózgu. Podczas żerowania wykorzystuje także włosy czuciowe, przypominające kocie wibryssy, znajdujące się w okolicach dzioba.

Papuga kakapo to duży (ok. 64 cm) nielotny ptak, o krępej budowie. Ze względu na swoją wagę (2-4 kg) uznawany jest za najcięższy gatunek papugi. Ptak ten jest przystosowany do prowadzenia naziemnego trybu życia. U nielotnej papugi z Nowej Zelandii skrzydła są małe i zredukowane, a mostek pozbawiony miejsca przyczepu mięśni skrzydeł. Choć kakapo nie potrafi wzbić się w powietrze, zredukowane skrzydła pomagają jej w utrzymaniu równowagi w czasie chodzenia i wspinaczki.

Mimo że duży nowozelandzki ptak utracił zdolność do lotu, potrafi poruszać się dosyć sprawnie. Kakapo ma silne nogi, które pozwalają jej szybko truchtać. Ptaki w ciągu nocy pokonują nawet kilka kilometrów. Kakapo w sytuacji zagrożenia zastygają w bezruchu, starając się stać niewidocznymi dla drapieżników.

Nielotna papuga z Nowej Zelandii (Strigops habroptila), na tle papug takich jak barabanda czy papuga królewska, prezentuje się dosyć niepozornie. Papuga ta ma żółtozielone upierzenie z czarnymi i brązowymi prążkami. Takie ubarwienie zapewnia jej doskonały kamuflaż wśród zielonej roślinności. Ubarwienie obu płci jest podobne. Samice dość łatwo odróżnić jednak od samców za sprawą charakterystycznej sylwetki. Są one nieco mniejsze, mają bardziej zaokrągloną głowę, węższy i dłuższy dziób oraz smuklejsze nogi i dłuższy ogon. Ubarwienie samic może mieć nieco bardziej stonowany odcień.

Najcięższy gatunek papugi – ochrona, zagrożenia

Gatunek Strigops habroptila dawniej był szeroko rozpowszechniony w całej Nowej Zelandii – Wyspie Północnej, Wyspie Południowej i Wyspie Stewarda. Spotykany był niemal w każdym typie środowisk. Odgrywał też ważną rolę w kulturze Maorysów. Na skutek polowań, przekształcenia siedlisk i wprowadzenia na wyspy drapieżników, obecnie nie pozostało jednak z nic z dawnej świetności najcięższego wśród papug ptaka kakapo.

Nielotna papuga z Nowej Zelandii jest gatunkiem krytycznie zagrożonym wyginięciem (CR). Obecnie występuje jedynie na kilku przybrzeżnych wyspach, celowo pozbawionych drapieżników. Całą populację kakapo szacuje się na niespełna 200 osobników.

Od 1989 r. gatunek poddawany jest intensywnym działaniom ochronnym w ramach „Kakapo Recovery Plan”. Program obejmuje m.in. przygotowanie odpowiednich siedlisk dla ptaków, dokarmianie ptaków, ochronę gniazd, zwiększenie różnorodności biologicznej, monitoring populacji.

Papuga kakapo – tryb życia, zachowanie, zaloty, rozmnażanie

Nielotny ptak z Nowej Zelandii – dieta, usposobienie, charakter

Choć nielotna papuga z Nowej Zelandii większość czasu spędza na ziemi, bardzo dobrze wspina się po drzewach. Podczas skoków z drzew wykorzystuje swoje skrzydła jako swoisty spadochron.

Kakapo wyróżnia się nie tylko specyficzną budową ciała, ale również intensywnym zapachem, który prawdopodobnie pełni ważną funkcję w komunikacji między ptakami. Niestety, silna woń dużego nielotnego ptaka sprawia, że jest on łatwo namierzany przez drapieżniki.

Zielona nielotna papuga z Nowej Zelandii oraz jej wymagania i hodowla krok po kroku
Kakapo, czyli nielotna papuga z Nowej Zelandii i jej wymagania w hodowli krok po kroku

Kakapo jest zdeklarowanym roślinożercą. W diecie papugi znajdują się:

  • nasiona,
  • owoce,
  • pędy,
  • kłącza,
  • bulwy,
  • pyłek kwiatowy,
  • liście,
  • grzyby.

Polecane produkty dla papug

Nielotna papuga z Nowej Zelandii ma dziób dobrze przystosowany do rozdrabniania pokarmu, dlatego jej żołądek mięśniowy jest zredukowany. Nielotny ptak swoje przekąski konsumuje w nietypowy sposób – obierając je z niestrawnych włókien i spożywając wyłącznie odżywczą część. Kakapo jest w stanie magazynować pozyskaną energię w postaci tkanki tłuszczowej.

Nielotny ptak kakapo – w przeciwieństwie do innych papug – nie jest zbyt towarzyski. Papugi tego gatunku prowadzą samotny tryb życia i nie tworzą bliższych relacji nawet ze swoimi partnerami. Samce i samice spotykają się tylko na czas kopulacji. Nielotne papugi z Nowej Zelandii są silnie terytorialne, a ich terytoria zwykle są rozległe i obejmują nawet kilkadziesiąt hektarów. Sprawdź także ten artykuł z informacjami, co jedzą papugi.

Kakapo – zaloty, lęgi, rozmnażanie

Kolejną osobliwością w życiu kakapo są zaloty. Mają one dużo bardziej spektakularny charakter niż u innych papug takich jak np. barabanda czy papuga królewska. Samce rywalizują między sobą o partnerki na specjalnych arenach godowych. Każdy osobnik płci męskiej przygotowuje własny plac składający się z lejkowatych zagłębień wykopanych w ziemi. Podczas wyszukiwania najlepszego placu między ptakami często dochodzi do krwawych walk.

Same zaloty ptaków składają się z niesamowitych popisów wokalnych. Samce kakapo potrafią nadymać worki powietrzne i emitować wyjątkowo donośne i niskie dźwięki (tzw. dudnienie). Popisy wokalne powtarzają się każdej nocy nawet przez 8 godzin i mogą trwać 3-4 miesiące.

Gdy samcowi uda się zwabić partnerkę, wykonuje dla niej specjalny pokaz taneczny. Po kopulacji drogi ptaków się rozchodzą. Samica sama odpowiada za wysiadywanie jaj i odchów potomstwa. Kakapo gniazdują na ziemi, między skałami lub roślinami. Składają 2-4 jaja. Okres wysiadywania jaj trwa 30 dni. Nielotne papugi z Nowej Zelandii nie przystępują do lęgów co roku. Gniazdują zwykle co 2-4 lata, a ich rozród łączony jest owocowaniem drzew rimu. Samice późno przystępują do lęgów – na ogół dopiero w wieku 9-11 lat.

Nielotna papuga z Nowej Zelandii to jeden z najbardziej długowiecznych gatunków ptaków – uważa się, że może dożyć nawet do 100 lat. Pozostaje więc mieć nadzieje, że uda się odbudować populację kakapo, a miłośnicy przyrody w przyszłości będą mogli spotkać tę wyjątkową papugę w naturze.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 97,1% czytelników artykuł okazał się być pomocny