Mastif - opis, charakter, zdjęcia, porady praktyczne

Ogromne, masywne psy, niekiedy przypominające lwa lub niedźwiedzia, to mastify. Ta grupa ras obejmuje największe psy na świecie jak mastif angielski czy neapolitański, oraz najdroższego psa na świecie jak mastif tybetański. Odpowiednio prowadzone i pochodzące z renomowanych hodowli psy tych ras mają przyjacielskie usposobienie. Jednak nie każdy jest w stanie poradzić sobie z tak dużym psem, który wymaga odpowiedniego szkolenia i dużej ilości ruchu. Poznaj opis i opinie o najpopularniejszym przedstawicielu tych ras: mastifie tybetańskim.

Mastif - co to za rasa? Poznaj listę ras i zdjęcia

Mastif kojarzy się z potężnym psem o głowie przypominającej nieco buldoga. Jest to pies pasterski służący niegdyś do zaganiania stad, lecz nie określa się go jako owczarek. Nie jest to jedna rasa lecz grupa ras: molosy typu dog. W klasyfikacji FCI mastify umieszczono w grupie II, która obejmuje między innymi molosy. W sekcji 2.1 znajdziemy mastify o krótkiej sierści i płowym umaszczeniu, typu dog, jak:

  • mastif angielski - prawdopodobnie największy pies na świecie,
  • mastif neapolitański,
  • mastif brazylijski (fila brasileiro),
  • mastif duński (broholmer) o brązowej, gładkiej sierści,
  • mastif włoski (cane corso),
  • mastif japoński (tosa inu).

Natomiast w sekcji 2.2 umieszczono mastify w typie górskim o grubej, dłuższej sierści:

  • mastif pirenejski,
  • mastif tybetański,
  • mastif hiszpański.

Dawniej mastify były znacznie liczniejsze. Do grupy tej należą też rasy wymarłe oraz rasy niezakwalifikowane przez FC.

Warto wiedzieć, że mastify to psy ogromne, które nie nadają się dla każdego. Wśród nich znajdują się psy ras uznawanych za niebezpieczne. Ich niezależny charakter sprawia, że wymagają doświadczonych opiekunów. Z uwagi na możliwość cech agresywnych, upewnij się, że pies którego nabywasz jest rasowy i pochodzi z renomowanej, profesjonalnej hodowli.

Mastif tybetański - najdroższy pies na świecie

Rasowy mastif tybetański - opis i zdjęcia

Mastif tybetański uchodzi za najdroższego psa świata. Cena szczeniaka z rodowodem waha się od 4 do 5 tysięcy zł, zaś szczeniaki z renomowanej hodowli mogą kosztować nawet dwukrotnie więcej. W 2015 roku przedstawiciela tej rasy kupiono za 2 miliony dolarów. W Polsce hodowla tej rasy nie jest popularna.

Jest to pies bardzo duży o wadze około 60 kg i wzroście do 65 cm. Pochodzenie tej rasy może sięgać nawet kilku milionów lat, co może wskazywać, że przodkiem tych psów nie był wilk. Legenda głosi, że Hunowie przyprowadzili te psy do Europy, gdzie zostały zaadoptowane przez Rzymian, Greków i Persów jako psy obronne i wojenne. Zaś psy, które zostały w Tybecie dały początek rasie mastifa tybetańskiego. W XIX wieku pierwsi przedstawiciele tej rasy przybyli do Europy jako podarki dla głów panujących Anglii i Niemiec. Wtedy to pojawiła się nazwa mastif tybetański. Hodowla tych psów rozpoczęła się dopiero w XX wieku, kiedy to psy te sprowadzono z Nepalu celem odtworzenia rasy. W Chinach rasowy mastif stał się symbolem statusu społecznego najbogatszych i jego cena szybuje do nieba. Szczególnie wysoka jest cena mastifów czerwonych przypominających lwy.

Opinie o mastifach tybetańskich - dla kogo ta rasa

Mastify mają niezależny charakter, lecz w rodzinie są delikatne i cierpliwe. Przywiązują się do opiekuna i lubią towarzystwo człowieka. Psy te późno dojrzewają i długo mają usposobienie szczeniaka chętnego do zabawy.

Mimo, że rasa ta ma przyjazne usposobienie, warto pamiętać, że jest to bardzo duży pies, który może sprawiać duże kłopoty. Znudzony mastif może czynić duże zniszczenia w domu i ogrodzie. Bardzo ważna jest hodowla, w której nabywamy psa. Niestety szczeniaki z pseudohodowli mogą wykazywać się agresją. Szczeniaki mastifa należy socjalizować od małego. Potrzebują dużo ruchu i nie należy zamykać ich samych w ogrodzie.

Mastif to nie jest typowy pies pasterski czy owczarek. Mimo to łatwo poddaje się szkoleniu, które powinno opierać się na szacunku i dobrej relacji z psem.

Opinie specjalistów wskazują, że nie jest to pies dla każdego. Jego niezależny charakter wymaga doświadczonego opiekuna. Pies ten nie nadaje się do mieszkania w bloku oraz dla osób starszych i rodzin z dziećmi.