Lhasa apso - opis, usposobienie, pielęgnacja, porady hodowców

Istnieje kilka ras psów wywodzących się z górzystego Tybetu. Choć pochodzą z odległej Azji, znalazły wielu miłośników w Europie. Jeden z przedstawicieli tej grupy cieszy się sporą popularności. Jest nim ogromny mastif tybetański. Jednakże w tym artykule zajmiemy się czworonogiem, który od wieków towarzyszy temu olbrzymowi. Lhasa apso, bo o niego nam chodzi, to sympatyczny pies do towarzystwa. Co jeszcze warto wiedzieć na jego temat?

Piękne, azjatyckie psy

Lhasa apso to tybetańska rasa psa do towarzystwa. W klasyfikacji FCI znajduje się w IX grupie odmian. Przyporządkowano ją do 5 sekcji wraz z innymi rasami z tej części świata. Pierwszy człon jej nazwy odnosi się do miasta Lhasa, z którego pochodzi. Jest to stolica tego autonomicznego regionu obecnie należącego do Chin. Historia tych pięknych psów sięga 2000 lat. Od wieków hodowano małe zwierzaki w tybetańskich świątyniach i uważno je za święte. Stały się narodowym skarbem kraju i handlowanie nimi było zabronione. W związku z tym do Europy trafiły stosunkowo niedawno. Pojawiły się w Anglii i Norwegii w 1930 roku.

Pierwszy wzorzec rasy apso został opracowany przez brytyjski Kennel Club cztery lata później. Dlatego Wielka Brytania jest krajem patronackim tej odmiany. Jak wygląda dorosły osobnik? Suczki dorastają do 18-28 cm wysokości i ważą 4-6 kg. Samce w kłębie osiągają 20-30 cm, za idealną wysokość uważa się 25 cm. Tymczasem ich masa ciała to 5-7 kg. Pieski mają krótkie, proste i mocne kończyny. Tułów wydłużony i masywny, głowa dość duża. Oczy średniej wielkości, uszy zwisające zaopatrzone w charakterystyczne frędzle. Te zwierzaki są podobne do shih tzu, osiągają jednak nieco większe rozmiary. Mają także charakterystyczną sierść.

Rasa lhasa apso jest znana z tego, że nie linieje. Należące do niej psy wykształcają długi włos okrywowy. Do tego jest prosty, ciężki i twardy. Wspomaga go umiarkowany podszerstek. To ta warstwa sierści odpowiada za masywny wygląd czworonoga. Umaszczenie jest niezwykle zróżnicowane. Najbardziej poszukiwana jest wersja rudo-złota. Często spotykana jest odmiana dymna, łaciata, miodowa i ciemnoszara. Istnieją także psy z włosami o każdej barwie, od białej po ciemną. Widać, więc że umaszczenie może przybierać dowolne warianty. Więcej informacji o wyglądzie lhasa apso znajduje się na naszej stronie.

Usposobienie i opis umiejętności psa z Tybetu

Zgodnie z tym, co sugeruje ich grupa FCI, lhasa apso to psy do towarzystwa. Przez wieki tak je traktowano i nie zmieniło się to w naszych czasach. Niejako przy okazji, pełnią jeszcze jedną funkcję. Zawiadamiają domowników o niebezpieczeństwie. W ten sam sposób niegdyś alarmowały większe mastify o nadchodzącym zagrożeniu. Apsy są ponadto pewne siebie i zrównoważone. Zazwyczaj nie hałasują, choć to oczywiście zależy od wychowania. Mają też pewną cenną cechę. W przeciwieństwie do wielu innych małych psów, znają swoje możliwości. Nie są agresywne wobec większych osobników. Nie można jednak nazwać ich tchórzliwymi.

Już szczeniaki mocno przywiązują się do opiekunów. Do domowników odnoszą się z czułością, ale nie narzucają się z uczuciami. Potrzebują jednak stałego kontaktu z człowiekiem. Radzą sobie z samotnością, ale trzeba je do niej przygotować. Co ważne, tkwi w nich wyraźna nuta indywidualizmu. Jak przystało na azjatyckie psy, potrafią być uparte. Dla rodziców ważne jest to, że apsy są przyjazne wobec dzieci. Nawiążą także dobre relacje z innymi zwierzętami domowymi. W kontaktach z obcymi zachowują czujność i nieufność. Wyrozumiali i konsekwentni właściciele zauważą jak inteligentne są to czworonogi.

Usposobienie apsów sprawia, że pieski dostosowują się do różnych warunków. Będą szczęśliwe w rodzinach z dziećmi, u osób starszych oraz w domach singli. Pod warunkiem, że opiekunowie obdarzą je ciepłymi uczuciami. Należy traktować je z szacunkiem, ale stanowczo. Z drugiej strony rozpieszczanie nie jest wskazane. Uważanie psa za przytulankę to nienajlepszy pomysł. Dlatego, że prowadzi do tego, że to zwierzę rządzi domownikami. To z kolei prosta droga to problemów wychowawczych. Więcej informacji o szkoleniu apsów znajduje się na naszej stronie. Tak jak i dokładniejszy opis ich charakteru.

Lhasa apso – wymagania, choroby, cena

Mały pies z Tybetu jest znany w Europie, ale nie bije rekordów popularności. Jednakże w naszym kraju funkcjonuje niejedna hodowla rasy lhasa apso. Skoro zbierają dobre opinie i są dostępne to warto wiedzieć, jaka jest ich długość życia. Te maluchy cieszą się uznaniem, bowiem są długowieczne. Zazwyczaj żyją 15 lat, niekiedy dożywają 18. By się tak stało muszą spożywać karmę wysokiej jakości. Nic nie stoi na przeszkodzie by były to produkty dostępne w sklepach. Można także samodzielnie przygotowywać posiłki dla psów. Trzeba przy tym pamiętać o podawaniu suplementów diety. Co jeszcze warto wiedzieć o zdrowiu apsów?

Interesująca nas rasa dobrze znosi i wysokie i niskie temperatury. Ogólnie jest odporna na choroby, ale i w jej przypadku pojawiają się pewne dolegliwości. Szczególnie, gdy są to psy bez rodowodu, pochodzące z niepewnego źródła. Czworonogi miewają skłonności do zwichnięć rzepki i dysplazji. Dotykającej stawów biodrowych i łokciowych. W związku z uwypuklonymi oczami są podatne na zapalenia spojówek. Rzadko zdarza się postępujący zanik siatkówki. Po kwestiach zdrowotnych czas przejść do pielęgnacji. Jakie wymagania w tej kwestii mają pieski rasy lhasa apso? Ten temat wygląd inaczej niż można się spodziewać.

Sierść apsów nie ma tendencji do filcowania się i kołtunienia. Jednakże trzeba ja czesać przynajmniej trzy razy w tygodniu. Jeśli zdecydujemy się na sportowy charakter fryzury, czesać wystarczy dwa razy w tygodniu. Ważne by pielęgnacja była regularna, wtedy staje się zacznie łatwiejsza. Kąpiele są wymagane w zasadzie tylko, gdy zwierzak się mocno wybrudzi. Chyba, że startuje w konkursach. Wtedy kąpie się go raz na dwa tygodnie. Jaka jest cena apsów. Dobra hodowla sprzedaje szczeniaki za 2000-3000 zł. Nie powinny być to pieski bez rodowodu. Dokładny opis dbania o psy, opinie i fryzury można znaleźć na naszej stronie.