Pochodzenie labradora, wygląd, usposobienie - opis

Rys historyczny na temat rasy labrador retriever

Labrador retriever pochodzi ze wschodniego wybrzeża Kanady, co znajduje odzwierciedlenie w nazwie rasy. Inne informacje dotyczą Grenlandii jako miejsca pochodzenia rasy. Korzenie jej sięgają XVI wieku, kiedy angielscy żeglarze dotarli na wyspę Nowa Fundlandia. Tam zachwyciły ich psy, które miały czarną, krótką, bardzo gęstą sierść i łapały ryby, wyślizgujące się rybakom z sieci. Umiały też dobrze pływać i przynosić z wody różne przedmioty.

Trzysta lat później Anglicy przywieźli pierwsze czarne psy zza oceanu do swojej ojczyzny. Tam wzbudziły one zainteresowanie myśliwych z wyższych sfer, którzy gustowali właśnie w czarnych psach. Odkryli oni, że psy te nie tylko doskonale aportują postrzałki, ale również umieją wypłaszać zwierzynę i ptactwo z szuwarów. Zadecydowano o celowej ich hodowli, którą zapoczątkował 2. hrabia Malmesbury, James Edward Harris, który nazwał nową rasę Labrador retriever, od miejsca, skąd została ona sprowadzona. Był rok 1820

Harris prowadził hodowlę, stosując domieszki różnych psów, mające na celu uwydatnić i utrwalić cechy użytkowe psa, głównie aportowanie. W wyniku tych domieszek z czasem w miotach zaczęły się rodzić szczeniaki o innym umaszczeniu niż czarne (żółte, płowe, czekoladowe), które jednak z dalszej hodowli eliminowano, selekcjonują jedynie czarne. Na początku XX wieku angielski Kennel Club oficjalnie uznał rasę labrador retriever, a pierwotnie jedynym dopuszczalnym kolorem sierści był czarny. Po pewnym czasie wprowadzono do wzorca zapis, uznający kolor żółty i czekoladowy jako równorzędne z czarnym, choć czarne psy jeszcze dość długo były preferowane, a ich cena była wyższa.

Do Polski pierwszy labrador retriever został sprowadzony w 1986 roku przez nieżyjącego już hodowcę i sędziego międzynarodowego Tadeusza Chwaliboga. Była to suka o umaszczeniu biszkoptowym.

Labrador retriever – opis wyglądu

Labrador retriever jest to niezbyt mały, ale i nie za duży krótkowłosy pies, o zwartej, mocnej budowie. Podobnie jak długowłosy golden retriever, jest dobrze umięśniony. Głowę ma szeroką, przełom czołowo-nosowy (stop) dobrze zaznaczony. Kufa mocna, uszy osadzone w charakterystyczny sposób – daleko z tyłu. Klatka piersiowa głęboka, prosty grzbiet, ogon mocny, zwężający się ku końcowi. Labradory mają szatę dwuwarstwową. Włos wierzchni (okrywowy) jest twardy, gęsty i prosty. Podszerstek jest miękki i gęsty, wodoodporny, chroni psa przed wilgocią i chłodem.

Labradory retrievery mają trzy rodzaje umaszczenia: czarny, brązowy (czekoladowy, wątrobiany) i żółty (biszkoptowy) – zawsze krótkowłosy. Labradory biszkoptowe to wszystkie w kolorze od jasnokremowego do rudego. Kolor jest zawsze jednolity, aczkolwiek dopuszczalna jest mały biały znak na przedpiersiu. Labrador retriever, który wydaje się na pierwszy rzut oka biały, w rzeczywistości jest bardzo jasnokremowy, podobnie jak długowłosy golden retriever – całkowicie biały labrador nie istnieje.

Polecane akcesoria dla psów - sprawdź ceny!

Niegdyś labradory hodowane były w dwóch typach, każdy z nich krótkowłosy. Pierwszy – show (typowo wystawowy), o bardziej masywnej i zwartej budowie oraz szerszej głowie. Drugi – working (typowo roboczy), o budowie lżejszej i głowie węższej z dłuższą kufą. Obecnie podział ten ulega zatarciu, a rasa jest bardziej ujednolicona. Sprawdź także ten artykuł z poradami, jaka karma dla labradora będzie odpowiednia.

Usposobienie i charakter labradora

Labrador retriever jest bardzo lojalny wobec opiekuna, posłuszny i zrównoważony. Jest to rasa łatwa do ułożenia, już mały szczeniak współpracuje z człowiekiem bardzo chętnie. Wobec obcych ludzi jest przyjazny i towarzyski, nie wykazuje agresji oni strachu. Z tego względu nie nadaje się na stróża. W stosunku do swojej ludzkiej rodziny jest niezwykle wierny i oddany, zwłaszcza dzieci kocha bezgranicznie i jest wobec nich cierpliwy. Źle znosi samotność, uwielbia wszędzie towarzyszyć rodzinie. Jest idealnym kompanem na wakacje, bowiem bardzo łatwo adaptuje się do zmiany warunków.

Labrador to rasa typowo myśliwska. Kocha wodę i pływanie. Aportuje zarówno z wody, jak i z lądu. Jego znakomity węch umożliwia mu nie tylko bezbłędne dojście do postrzałka, ale – niestety – również podejmowanie z ziemi różnych, niekoniecznie dobrych rzeczy. Dlatego na spacerach trzeba uważać, aby łupem psa nie padł np. martwy ptak albo coś, co mogłoby uszkodzić przewód pokarmowy.

Labradory są doskonałymi psami rodzinnymi, ale często są szkolone na potrzeby różnych służb. Pracują w policji, służbie granicznej, celnej i ratowniczej. Z powodzeniem wykorzystywane są jako przewodnicy osób niewidomych a także w dogoterapii. Znakomity węch, odpowiednio ustawiony, pozwoli wykryć np. substancje łatwopalne, wybuchowe bądź narkotyki, dlatego sporo labradorów pracuje na lotniskach przy kontroli bagażu.

Labrador retriever – pielęgnacja, zdrowie i żywienie

Jak dbać o labradora

Labrador retriever to pies krótkowłosy, zatem pielęgnacja jego sierści nie jest kłopotliwa. Jeżeli pies nie pracuje w terenie, wystarczy go raz w tygodniu wyszczotkować. Psa polującego trzeba po każdym powrocie dokładnie obejrzeć, czy nie ma zadraśnięć, skaleczeń, a także kleszczy, choć zawsze przed wyjściem należy zaaplikować na skórę (najlepiej na karku) środek insektobójczy. Nie zaleca się stosowania u psów pływających obroży insektobójczej. Jej działanie w przypadku pracy w wodzie będzie zakłócone, ponadto uwalniająca się toksyczna substancja czynna jest szkodliwa dla środowiska.

Jeżeli pies sam nie ściera pazurów, należy je co kilkanaście dni przycinać. Wycina się również nadmiar sierści spomiędzy palców i poduszek od spodu. Konieczne jest sprawdzanie stanu uzębienia psa i jeżeli osadza się kamień nazębny – regularne jego zdejmowanie. Zabieg wykonuje lekarz weterynarii w znieczuleniu ogólnym.

Dwa razy w roku przypada okres linienia psa. Jest on krótkowłosy, a sierść okrywowa jest twarda, więc nie wchodzi w dywany i obicia mebli. Można ją łatwo zebrać odkurzaczem. Wychodzący kępami podszerstek zbiera się z psa za pomocą gumowej rękawicy, po czym przeciera się psa bawełnianym ręcznikiem. Pozostający podszerstek czesze się, aby nie uległ skołtunieniu. Mały szczeniak musi być stopniowo przyzwyczajany do tych zabiegów.

Labrador retriever, mimo że woda jest jego żywiołem, może nie lubić kąpieli w wannie. Nie należy zresztą kąpać psa bez wyraźnej potrzeby. Kąpiel konieczna jest, kiedy jest on silnie zabrudzony po polowaniu lub wytarzał się w nieczystościach. Do mycia używa się szamponu dla psów krótkowłosych. Po dokładnym spłukaniu w okresie letnim można pozwolić psu wyschnąć na słońcu, zimą kąpie się go po ostatnim wieczornym spacerze i suszy suszarką letnim strumieniem powietrza, do czego trzeba psa przyzwyczaić.

Jeżeli zauważymy, że pies saneczkuje („jeździ” na odbycie, podpierając się przednimi łapami), a jest odrobaczony, wskazuje to na przepełnione gruczoły okołoodbytowe. Lekarz weterynarii bez trudu je opróżni. Jest to konieczne, gdyż nieczyszczone gruczoły mogą ulec zapaleniu, może też wytworzyć się ropna przetoka, wymagająca kuracji antybiotykiem.

Zagadnienia hodowlane, szczeniak, pies młody i dorosły

Kwalifikację do hodowli labrador retriever otrzymuje po uzyskaniu odpowiednich ocen wystawowych i wykonaniu zdjęcia RTG stawów biodrowych w kierunku dysplazji (kwalifikuje wynik A, B i C z tym, że osobnik z wynikiem C może być skojarzony wyłącznie z osobnikiem, mającym wynik A lub B). Opis zdjęcia wykonuje uprawniony lekarz weterynarii. Cena badania wynosi od 70 do 100 zł.

Labradory retrievery to rasa objęta obowiązkiem pracy. Próbom może zostać poddany pies młody, od 9 miesięcy życia. Ocena pracy łowieckiej nie jest wymagana do rozrodu, a do uzyskania tytułu Międzynarodowego Championa Piękności (CIB). Jednak wielu hodowców przed dopuszczeniem psa lub suki do rozrodu zalicza im ocenę pracy, gdyż wówczas znacznie wzrasta zainteresowanie szczeniakami, a ich cena może być wyższa. Opis pracy (kartę oceny) wysyła się do Zarządu Głównego ZKwP, gdzie wystawiany jest certyfikat użytkowości. Suka przed kryciem powinna zostać odrobaczona i zaszczepiona przeciwko wszystkim chorobom zakaźnym. Cena kombinowanego szczepienia to około 65 zł.

Trzy psy rasy labrador retriever, brązowy, biały i czarny, a także charakter i usposobienie rasy

Szczeniaki odsadza się od matki w wieku około 8 tygodni, wtedy też wykonuje się pierwsze z serii szczepień ochronnych – jeszcze w hodowli. Hodowca wydaje nowemu właścicielowi, wraz z metryką, książeczkę zdrowia szczeniaka z adnotacjami o odrobaczeniach i szczepieniach oraz informuje o kolejnym szczepieniu. Nowy właściciel powinien osobiście odebrać szczeniaka z hodowli, a hodowca powinien udostępnić do obejrzenia cały miot wraz z matką oraz – jeżeli jest na miejscu – ojca miotu. Zdrowe i zadbane małe pieski są wesołe, żywotne, mają dobry apetyt i chętnie „rozrabiają”, podgryzając się i powarkując. Mają masę odpowiednią do wieku i błyszczącą sierść. Taką samą ma dorosły labrador.

Żywienie labradora

Najlepszą dietą dla labradora jest karma renomowanego producenta. Karmy te są zróżnicowane pod względem zawartości składników odżywczych (białka, tłuszczy, węglowodanów, witamin i minerałów), w zależności od przeznaczenia. Brana jest pod uwagę wielkość psa, ciężar ciała, wiek, tryb życia (domowy, pracujący), różne są też rodzaje karm dla suk ciężarnych i karmiących. Podawanie gotowej karmy w odpowiedniej dawce dobowej (wielkość porcji podana jest na opakowaniu), gwarantuje prawidłowe zaopatrzenie psa we wszystkie niezbędne składniki pokarmowe i nie wymaga dodatkowej suplementacji. Cena karm specjalistycznych jest wyższa niż popularnych, ale jakość nieporównanie lepsza.

Labrador retriever ma, niestety, tendencje do tycia. Psy te bywają żarłoczne, a kochający właściciele często je przekarmiają, dosypując stale karmę do miski, „no bo już pusta”. Tymczasem takie postępowanie uniemożliwia kontrolę ilości spożywanej karmy i w rezultacie prowadzi do nadwagi, zwłaszcza jeżeli pies ma niewystarczającą ilość ruchu.

Zasadą prawidłowego żywienia jest podawanie nie tylko odpowiedniej karmy, ale również przestrzeganie liczby posiłków i pory karmienia. Szczeniaki po odsadzeniu od matki karmi się 4 razy dziennie, od 3 do 6 miesięcy życia – 3 razy, od 7. Miesiąca do około roku – 2 razy. Dorosły pies może poprzestać na jednym posiłku dziennie, ale prawidłowe jest też podzielenie dobowej dawki na dwie części i podawanie jedzenia rano i wieczorem. Nie karmi się psa przed treningiem, polowaniem lub wystawą. Ewentualne niedojedzone resztki usuwa się po odejściu psa od miski, nie należy ich zostawiać. W ten sposób wykształca się u psa odruch Pawłowa – reakcję na podawanie pokarmu o określonej porze.

Labrador retriever - informacje końcowe

Labrador retriever jest to pies przede wszystkim dla myśliwych, polujących na ptactwo i drobną zwierzynę. Ze względu na przyjacielski charakter nadaje się doskonale na towarzysza rodziny, labradory to idealne psy dla dzieci.  Dobrze, jeżeli ta rodzina lubi aktywny wypoczynek, zwłaszcza nad wodą, i jest zainteresowana psim sportem: obedience, agility, dog dance. Odpowiednio wyszkolony labrador może być nieocenionym pomocnikiem osoby niepełnosprawnej. Krótkowłosy, jest dość łatwy w pielęgnacji.

Labrador może być czarny, czekoladowy lub biszkoptowy. Nie ma ograniczeń hodowlanych w łączeniu ze sobą osobników o różnym umaszczeniu. Można zastosować skojarzenia: czarny – czarny, czarny – czekoladowy, czarny – biszkoptowy, czekoladowy – biszkoptowy, czekoladowy – czekoladowy, biszkoptowy – biszkoptowy. Znajomość rodowodów kojarzonych osobników umożliwia hodowcy obliczenie prawdopodobieństwa wystąpienia określonych umaszczeń w spodziewanym miocie.

Cena szczeniaka generalnie nie zależy od umaszczenia, choć może tu mieć znaczenie moda na określony kolor w danym okresie. Cena ustalana jest indywidualnie przez każdego hodowcę i nie podlega regulacji związkowej. Małe pieski są zwykle nieco tańsze od suczek.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 93,5% czytelników artykuł okazał się być pomocny