Husky syberyjski – historia rasy, rodzaje, współczesny siberian

Rys historyczny – z Syberii do Ameryki

Husky syberyjski, nazywany przez niektórych także „haskie”, jest to rasa pierwotna, która ewoluowała jedynie z niewielką ingerencją człowieka. Jej korzenie sięgają północnowschodnich obszarów Syberii – okolic rzeki Kołymy, Cieśniny Beringa i półwyspu Kamczatka. Regiony te zamieszkiwane były niegdyś przez Czukczów, którzy hodowali psy do ciągnięcia sań i pomocy w polowaniu. Psy te karmione były jedynie zimą i sypiały wprost na ziemi. Latem na ogół musiały same zapewnić sobie pożywienie, polując na drobną zwierzynę. Przeżywały więc jedynie osobniki najsilniejsze, najbardziej wytrzymałe i najbardziej przebiegłe. Samce, które wykorzystywano do zaprzęgów, były kastrowane. Zapobiegało to niekontrolowanym kryciom, walkom wewnątrz stada i ułatwiało zachowanie podskórnej tkanki tłuszczowej, chroniącej przed zimnem.

Czukcze żyli w małych skupiskach, składających się z członków poszczególnych rodów. Każdy ród hodował własne rodzaje psów, których typ kształtował się różnie, w zależności od przeznaczenia, klimatu czy też ukształtowania terenu. Psy różniły się między sobą wielkością, budową i umaszczeniem, różne też miały usposobienie.

W 1909 roku (inne informacje podają 1910) rosyjscy handlarze futrami przewieźli, najprawdopodobniej przez zamarzniętą Cieśninę Beringa, psy z Syberii na Alaskę. Wystawiane tam były w wyścigach psich zaprzęgów i zajmowały czołowe lokaty. Najbardziej znana historia z udziałem „haskie” wydarzyła się w 1925 roku. Miastu Nome na Alasce zagrażała epidemia błonicy. Był styczeń i warunki pogodowe fatalne, nie był więc możliwy dowóz szczepionki samolotem. Dostarczona została pociągiem do Nenana, dokąd dochodziły tory kolejowe. Stamtąd do Nome należało pokonać trasę, liczącą 1085 km, za pomocą psich zaprzęgów. Dokonała tego sztafeta, złożona z 20 maszerów (poganiaczy) i 150 psów. Szczepionka dojechała do celu w ciągu sześciu dni, a pies Balto, lider ostatniego zaprzęgu, doczekał się swojego pomnika w Central Parku w Nowym Jorku. Dla upamiętnienia tego wydarzenia i ocalenia miasta przed epidemią, od 1973 roku na Alasce organizowany jest Iditarod – najbardziej prestiżowy wyścig psich zaprzęgów na świecie.

W USA hodowla „haskie” rozpoczęła się w 1914 roku, kiedy mieszkający tam Norweg Leonhard Seppala odkupił niewielkie stado psów od swojego rodaka, zdobywcę Bieguna Południowego, Roalda Amundsena. Psy te miały wziąć udział w wyprawie na Biegun Północny, która nie doszła do skutku, jednak informacje na ten temat nie są do końca sprawdzone. American Kennel Club uznał „haskie” za odrębną rasę w roku 1930, zaś FCI wpisała ją do rejestru ras pod nazwą „husky syberyjski” (siberian husky) w roku 1966. Od tej pory rasa jest rozpowszechniona w Europie i poza nią, święcąc triumfy na wystawach i zawodach zaprzęgów. Pierwsze husky trafiły do Polski ze Szwecji w 1983 roku, a pierwsze rasowe szczenięta urodziły się w hodowli „Z Muchowieckiego Igloo” w 1988 roku.

Opis wyglądu, zachowanie, usposobienie

Husky syberyjski to pies średniej wielkości, elegancki, szybki i lekki w ruchu. Na pierwszy rzut oka wygląda na psa północnego – ma gęsto owłosione ciało, szczotkowaty ogon i zawsze stojące uszy. Budowa predysponuje go do ciągnięcia lekko obciążonych sań na długich dystansach. Dymorfizm płciowy jest bardzo wyraźny, choć pies o samczym wyrazie nie może być toporny, a suka o suczym wyrazie nie może być wątła. Zwierzę w prawidłowej kondycji jest dobrze umięśnione, ale nigdy ociężałe i z nadwagą.

Wysokość w kłębie psów – 53,5-59,5 cm, waga 20-27 kg. Suki odpowiednio – 51-56 cm i 16-22 kg. Szata „haskie” jest dwuwarstwowa. Jest gęsta, ale niezbyt długa, zatem kontury sylwetki są dobrze widoczne. Podszerstek jest miękki i gęsty, dobrze podtrzymujący włos okrywowy. W okresie linienia podszerstek wychodzi kępami i stan, kiedy go całkowicie brak, jest normalny. Włos okrywowy nie może być szorstki ani odstawać od ciała. Szczeniak ma tzw. puch szczenięcy, który z wiekiem wymienia.

Dopuszczalne są wszystkie umaszczenia od czarnego do czysto białego, przy czym na głowie mogą występować różnorodne znaczenia (białe, szare, czarne). Najczęściej spotyka się husky syberyjskie w umaszczeniu jasnowilczastym z białym lub prawie białym podszerstkiem. Dość często zdarza się na wystawie okaz rudy.

Usposobienie „haskie” jest przyjacielskie, łagodne, ale i czujne. Do obcych ludzi odnosi się dość ufnie, nie jest też agresywny wobec innych psów. Jest inteligentny i posłuszny, chętnie się uczy i entuzjastycznie współpracuje z człowiekiem. Dobrze porozumiewa się z dziećmi i jest wspaniałym psem rodzinnym pod warunkiem, że zapewni mu się odpowiednią ilość ruchu, którego ma dużą potrzebę.

Charakterystyczną cechą rasy jest niezmiernie rzadkie szczekanie, a zamiast tego husky syberyjski skomli i wyje, co może niekiedy wywołać niepokój… sąsiadów. A może zainteresuje cię także ten artykuł z informacjami, czy istnieje husky miniaturka?

Husky syberyjski – pielęgnacja, żywienie, zdrowie, sport

Pielęgnacja „haskie” - opis

Rasa ta linieje zasadniczo dwa razy w roku, choć ostatecznie zależy to od warunków, w jakich przebywa pies. Jesienne linienie jest nieco słabsze, natomiast wiosenne – bardzo obfite, pies pozbywa się całkowicie podszerstka i częściowo włosa okrywowego. Jeżeli pies na co dzień przebywa w mieszkaniu, gdzie działa centralne ogrzewanie, może niewielkie ilości włosa gubić nawet przez cały rok.

Pies rasy husky syberyjski na białym tle oraz jego wychowanie, a także charakterystyka

W okresie linienia husky syberyjski musi być codziennie czesany (szczotkowany), aby nie dopuścić do skołtunienia się wypadającego podszerstka. Poza tymi okresami wystarczy wyszczotkować psa raz w tygodniu. Nie powinno się go w zasadzie kąpać, gdyż jego sierść ma własności samooczyszczające. Kąpiemy psa jedynie w razie silnego zabrudzenia, ewentualnie przed wystawą – ale nie dzień wcześniej, a przynajmniej kilka dni, gdyż bezpośrednio po wysuszeniu szata matowieje i pies wygląda niekorzystnie. Latem pozostawiamy sierść do wyschnięcia, natomiast w chłodniejszych porach roku podsuszamy za pomocą letniego powietrza z suszarki. Można też zakupić blaster – specjalną suszarkę o dużej mocy, która daje efekt dokładnego rozdzielenia włosów. Pies wygląda wówczas bardzo „puchato” i atrakcyjnie.

Syberyjski husky nie wymaga trymowania, dopuszczalna jest niewielka korekta sierści na łapach, natomiast korygowanie włosa w innych miejscach jest niedozwolone i może spowodować obniżenie oceny na wystawie.

Husky syberyjski - żywienie, sport i zdrowie

Żywienie „haskie” nie jest skomplikowane, jest to rasa mało wybredna. Żywienie trzeba dostosować do wieku i trybu życia psa. Szczeniak powinien otrzymywać karmę dla szczeniąt i podrostków, pies pracujący (zaprzęgowy – wyścigowy) – karmę wysokoenergetyczną. W zależności od rodzaju pracy podaje się karmę z wyższą zawartością węglowodanów (jeżeli dystans jest krótszy) lub tłuszczu (na długie dystanse). Na kilkanaście minut przed startem można podać wodę z dodatkiem glukozy.

Psom w okresie linienia, zwłaszcza karmionym posiłkami domowymi, podaje się preparaty wzmacniające włos (z zawartością biotyny), a także cynk i nienasycone kwasy tłuszczowe w odpowiednich substancjach, do nabycia w sklepach zoologicznych. Zawsze należy przeczytać informacje na ulotce.

Husky syberyjski to rasa zdrowa i odporna na choroby. Wystarczy prawidłowa profilaktyka – szczepienia ochronne przeciwko wszystkim chorobom zakaźnym, od wiosny do jesieni – preparaty insektobójcze (zwłaszcza antykleszczowe) i regularne odrobaczanie wiosną i jesienią. Niekiedy zdarza się u tej rasy dysplazja stawów biodrowych, dlatego przed przeznaczeniem psa do wyścigów zaprzęgów należy koniecznie wykonać prześwietlenie. Psy z dysplazją nie mogą brać udziału w zawodach.

Normalna długość życia psów tej rasy to 12-13 lat, choć często zdarzają się osobniki i 15-letnie. Długość życia jest cechą osobniczą, choć zależy też od linii hodowlanej, sposobu żywienia i warunków bytowych. Ten inteligentny pies odwdzięczy się długim życiem za troskę i odpowiedzialność.

Husky syberyjski - podsumowanie

Husky syberyjski to rasa dla osoby i rodziny, która:

  • Preferuje aktywny charakter wypoczynku na świeżym powietrzu, także zimą
  • Lubi psy rasowe, mające przyjacielskie usposobienie i chętne do zabawy
  • Dobrze, jeżeli mieszka w domu z ogrodem lub ma stały dostęp np. do działki rekreacyjnej.

Hodowla rasy nie nastręcza trudności. Suki na ogół rodzą samodzielnie i są doskonałymi matkami. Małe pieski przypominają puchate niedźwiadki, mają zadziorny charakter, są radosne i żywotne. Niekiedy są zupełnie różne, bowiem pula genetyczna umaszczeń rasy jest wyjątkowo szeroka. W jednym miocie mogą być pieski wilczaste (jak owczarki niemieckie), białe (jak owczarki szwajcarskie), może też trafić się szczeniak rudy.

Informacje o hodowlach husky można uzyskać w oddziale Związku Kynologicznego w Polsce. Warto też udać się na kilka wystaw w najbliższej okolicy, aby zobaczyć, jak wygląda pies w postawie i w ruchu, posłuchać, jaki opis dyktuje sędzia do karty oceny, ewentualnie porozmawiać z wystawcami. Można też śledzić ogłoszenia o zawodach zaprzęgów i wybrać się, aby obejrzeć możliwości użytkowe tej pięknej rasy.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 95,0% czytelników artykuł okazał się być pomocny