Oczy kota – co warto wiedzieć?

Jak widzą koty?

Oczy kota zlokalizowane są w oczodole. Chronią je powieki: górna oraz dolna. Trzecia powieka u kota występuje w przyśrodkowym kącie oka. Pojawia się ona w przypadku, gdy kot musi chronić oko oraz wysuwa się podczas snu. Trzecia powieka u kota naprawdę widoczna staje się jednak w przypadku urazów, chorób wirusowych, ciał obcych, infekcji oraz odwodnienia organizmu.

Podstawową funkcją oczu jest oczywiście uzyskiwanie ostrego obrazu. Udział w tym zaawansowanym procesie bierze nie tylko siatkówka, ale także m.in. rogówka, ciało szkliste, soczewka i ciecz wodnista. Opisując wzrok, wyróżniamy:

  • ostrość widzenia,
  • umiejętność postrzegania koloru,
  • perspektywę,
  • pole widzenia.

Pole widzenia kota to ok. 200°, w tym wyróżnia się widzenie obuoczne obejmujące do 130°. Ostrość widzenia kotów jest kilkukrotnie gorsza niż u ludzi. Inny jest także zakres barw. Koty nie widzą koloru czerwonego, ale rozpoznają m.in. kolor niebieski. Co ważne, kocie oczy są bardzo wrażliwe na ruch i pozwalają im widzieć w ciemności.

Jak wygląda badanie okulistyczne?

Pierwszą częścią każdej wizyty w gabinecie weterynaryjnym jest wywiad. Bez względu na to, z jakim problemem zgłaszasz się do lekarza weterynarii. Zbiera on podstawowe informacje dotyczące Twojego pupila. Pytania będą dotyczyły zarówno historii obecnej dolegliwości np. jej rozwoju, jak i:

  • statusu szczepień zwierzęcia,
  • jego diety,
  • środowiska, w którym żyje,
  • kontaktu z innymi zwierzętami.

Jeżeli Twój kot był już poddawany leczeniu, zapoznaj lekarza weterynarii z dotychczasowym postępowaniem, by zapobiec powtarzaniu się nieskutecznych schematów.

W trakcie badania okulistycznego lekarz weterynarii delikatnie przytrzyma głowę Twojego pupila, by podczas oglądania jego oczu ocenić czy u kota:

  • występuje obrzęk,
  • pojawiają się jakiekolwiek wycieki,
  • jest obecne przekrwienie spojówek.

Następnie przeprowadza się badanie z użyciem oftalmoskopu. Zdarza się, że konieczne jest pobranie próbek do badań bakteriologicznych oraz ocena wytwarzania łez, czyli tzw. test Schirmera. Co ważne, te dwa badania muszą zostać przeprowadzone przed podaniem zwierzęciu jakichkolwiek kropli do oczu. Próbki do badań pobierane są z worka spojówkowego przy użyciu sterylnej wymazówki zwilżonej solą fizjologiczną. Ze spojówki można również pobrać zeskrobiny przy użyciu specjalnej szpatułki.

Jeżeli lekarz weterynarii będzie podejrzewał wystąpienie wrzodów rogówki, wybarwi oczy Twojego pupila fluoresceiną. Kolejnym elementem badania okulistycznego jest badanie soczewki oraz dna oka. Wymaga ono jednak rozszerzenia źrenicy, dlatego zalecane jest podanie zwierzęciu środków powodujących jej rozwarcie. Sprawdź także ten artykuł na temat zapalenia spojówek u kota.

Choroby oczu u kota – wrodzone, czy nabyte?

Wady wrodzone – jakie choroby oczu spotyka się u kociąt?

Niestety, już u kociąt rozpoznać można kilka wad wrodzonych związanych z rozwojem oczu oraz struktur towarzyszących gałce ocznej. U kotów można spotkać między innymi:

  • niedorozwój powiek,
  • dwurzędowość rzęs,
  • nieprawidłowy wzrost rzęs,
  • podwinięcie powiek,
  • wywinięcie powiek,
  • skórzaki,
  • nieprawidłową skórę kąta oka,
  • małoocze,
  • nietypowe położenie gałki ocznej,
  • wrodzone zmętnienie rogówki,
  • przetrwałą błonę źrenicą,
  • torbiele tęczówki,
  • nieprawidłowości źrenic.

Nie są one częste, ale warto mieć je na uwadze przyglądając się nowonarodzonym kociętom. Inne grupa chorób to problemy nabyte, które występują w różnym wieku.

Nabyte choroby oczu u kota

Zapalenie spojówek u kotów jest jednym z najczęstszych problemów, które dotyczy oczu kotów. Może ono występować zarówno na tle bakteryjnym, jak i wirusowym lub być wywołane przez chlamydię. Stan zapalny spojówek można rozpoznać po takich objawach jak:

  • przekrwienie,
  • obrzęk,
  • śluzowo-ropny wysięk.

Co ważne, wirusowe zapalenie spojówek może wystąpić w postaci od łagodnej do ostrej. Jednym z wirusów, który może spowodować takie objawy jest koci herpeswirus. W tym wypadku można wyróżnić trzy stadia choroby. Pierwsze dotyczy kocich noworodków. Pojawia się u nich silne zapalenie spojówek oraz w niektórych przypadkach perforacja rogówki. Drugie stadium to zapalenie spojówek z wyraźnymi objawami zakażenia górnych dróg oddechowych, które zdarza się u kociąt w wieku około 6 miesięcy. Trzecie stadium zakażenia herpeswirusem występuje u zwierząt dorosłych. Chory kot może mieć zapalenie rogówki oraz spojówek, a towarzyszyć mogą mu objawy ze strony górnych dróg oddechowych. Zapalenie spojówek wywoływane jest również przez koci kaliciwirus.

Kolejny poważny problem to wrzody rogówki. Powstają one w przypadku ubytku nabłonka i części zrębu rogówki. Wrzody rogówki najczęściej spowodowane są urazem. Mogą być także związane ze zbyt małą ilością wytwarzanych łez oraz nieprawidłową budową powiek. U zwierzęcia, u którego doszło do naruszenia powierzchni rogówki może pojawić się wtórne zakażenie bakteryjne. Wykrycie wrzodów możliwe jest dzięki wspomnianemu już użyciu fluoresceiny. Jeżeli nabłonek będzie uszkodzony, to zrąb rogówki wchłonie barwnik, a owrzodzenie przyjmie jasnozielony, specyficzny kolor. Płytkie wrzody rogówki goją się zwykle w ciągu kilku dni. Problematyczne są te głębsze zmiany. Niestety zdarza się, że w niektórych przypadkach głębokich wrzodów pojawia się zagrożenie pęknięcia rogówki. Konieczna jest wtedy interwencja chirurgiczna i wykonanie np. opatrunku z trzeciej powieki, czasowe zszycie powiek lub wytworzenie płata spojówkowego.

Innym problemem jest suche zapalenie spojówek i rogówki. Jest to schorzenie związane z niedostatecznym wydzielaniem łez. Charakteryzuje się:

  • zapaleniem spojówek,
  • ropno-śluzowym wyciekiem,
  • mętnym wyglądem rogówki.

Do potwierdzenia podejrzenia suchego zapalenia spojówek używa testu Schirmera. Przyczyny niedostatecznego wytwarzania łez są różne . U szczeniąt i kociąt można zidentyfikować wrodzone wady gruczołów łzowych, które powodują późniejsze otwieranie się szpary powiekowej i oznaki wczesnej choroby rogówki. Do problemu mogą przyczyniać się jednak także urazy gruczołu łzowego trzeciej powieki.

Jaskra i zaćma – choroby oczu nie tylko kocich seniorów

Ostatnie problemy, które zostaną omówione w artykule to jaskra oraz zaćma. Chore kocie oko nie musi być czerwone. Ostra jaskra to bolesna choroba, której towarzyszy obrzęk oraz rozszerzenie źrenic, a finalnie utrata wzroku. Wszystko jest efektem rosnącego ciśnienia wewnątrzgałkowego. U zwierzęcia możesz zauważyć, że oko jest spuchnięte i “mętne”. Leczenie ukierunkowane jest na przywrócenie widzenia poprzez kontrolę wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego. W tym celu wprowadza się połączone ze sobą leki. Twój lekarz weterynarii może sięgnąć np. po pilokarpinę, mannitol, dichlorfenamid.

Zaćma dotyka nie tylko zwierzęta starsze, ale także te poniżej 6 miesiąca życia. W tym przypadku jest albo wrodzona, albo młodzieńcza. Zaćmy wrodzone występują m.in. u kotów perskich, a te określane mianem młodzieńczej pojawiają się do ok. 6 roku życia zwierzęcia. W rozwoju choroby rolę odgrywają czynniki dziedziczne oraz:

  • urazy,
  • żywienie,
  • choroby metaboliczne,
  • stany zapalne,
  • czynniki toksyczne.

Leczenie takiego rodzaju zaćmy nie jest podejmowane, o ile zwierzę nie ma problemów z widzeniem. Wskazane mogą być jednak leki rozszerzające źrenicę lub zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu soczewki.

Choroby oczu u kota to temat o wiele szerszy niż kilka wspomnianych problemów. Zawsze skonsultuj się z lekarzem weterynarii, gdy coś zaniepokoi Cię w wyglądzie oczu Twojego pupila.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 100,0% czytelników artykuł okazał się być pomocny