Berneński pies pasterski - informacje, zdjęcia, porady

Duży, czarny podpalany pies z białymi znaczeniami i długą, pofalowaną sierścią jest często widywany na naszych ulicach. To berneński pies pasterski, którego charakter czyni go idealnym psem rodzinnym. Ten duży, górski pies ma prawie same zalety, poza dużymi gabarytami. Przedstawiamy opis tej rasy, dzięki czemu podejmiesz decyzję, czy szczenięta berneńskiego psa pasterskiego jest dla ciebie.

Berneński pies pasterski - charakterystyka rasy i jej pochodzenie

Psy te przybyły do Szwajcarii wraz z rzymskimi legionami. Istnieje również przypuszczenie, że psy te żyły na terenach Szwajcarii znacznie wcześniej, gdyż znaleziono czaszkę takiego spa z około 4000 roku p.n.e. Berneńczyk służył jako stróż i obrońca wiejskiego obejścia, pies zaganiający stada czy też pies zaprzęgowy. Gdy powstał tam przemysł serowarski pies berneński ciągnął wózki z serem.

Rasa ta została na długo zapomniana, do czasu gdy pod koniec XIX wieku zapanowała moda na bernardyny. Kynolodzy zainteresowali się również trójkolorowym psem. Na początku XX wieku odnaleziono kilka tych psów na górskich farmach i hodowla została odtworzona Wtedy też ustalono wzorzec rasy, zmieniono nazwę na berneński pies pasterski i rasa została uznana przez Szwajcarski Związek Kynologiczny.

W Polsce pierwszy szczeniak berneńczyka pojawił się dopiero pod koniec XX wieku. Jednak nie rozwinęła się wtedy hodowla. Rozwój rasy w naszym kraju zapoczątkowały dopiero psy przywiezione z Niemiec. W Polsce jest to jedna z najpopularniejszych ras.

W Szwajcarii występują dwie bardzo podobne psy: długowłosy i krótkowłosy. Mają podobne umaszczenie i są często mylone. Profesor Albert Heim, który spopularyzował psy szwajcarskie, uznał, że są to odrębne rasy i nadał im inne nazwy. Długowłosy to berneński pies pasterski, zaś krótkowłosy to duży szwajcarski pies pasterski.

Charakterystyka rasy

W klasyfikacji FCI berneński pies pasterski został umieszczony w grupie 2 pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy i w sekcji 3 szwajcarskich psów pasterskich. Czasem rasa ta nosi nazwę owczarek berneński, chociaż tak naprawdę nie jest to owczarek. Pies ten wywodzi się z molosów, dlatego został sklasyfikowany w grupie 2.

Ten górski pies jest odporny na warunki atmosferyczne i zimno. Należy jednak dbać, aby jego sierść nie pozostawała wilgotna. Niestety pies ten żyje bardzo krótko, z uwagi na skłonność do chorób nowotworowych.

Średnia cena szczeniaka z rodowodem wynosi około 2000 zł. Cena najlepszych osobników dochodzi do 4000 zł. Cena zależy od hodowli, płci i wieku psa. Warto brać pod uwagę, że koszt jego utrzymania nie jest mały i wynosi średnio 300 zł miesięcznie.

Opis wyglądu berneńczyka

Opis można zacząć od tego, że jest to pies duży. Samiec osiąga wzrost do 70 cm, zaś suka do 66 cm. Berneńczyk waży około 50 kg, suki są mniejsze i lżejsze.

Berneński pies pasterski ma sierść długą, błyszczącą i lekko pofalowaną. Bardzo podobny pies krótkowłosy to szwajcarski pies pasterski, zupełnie inna rasa.

Bardzo charakterystyczna jest trójkolorowa maść berneńczyka. Pies berneński jest czarny z rudymi policzkami i białymi znaczeniami. Kolor biały jest ściśle określony we wzorze rasy: na głowie musi być biały, symetryczny rysunek. Biały kolor przechodzi z podgardla na klatkę piersiową. Pożądane są białe łapy i biały koniec ogona.

Pielęgnacja berneńczyka nie jest skomplikowana. Psa należy czesać raz w tygodniu i kąpać w miarę potrzeby. Na ogonie, szyi, portkach i za uszami mogą tworzyć się kołtuny. Nie należy ich wycinać, lecz delikatnie rozdzielać palcami. Do rozczesywania można użyć płynów ułatwiających rozczesywanie.

Charakter berneńskiego psa pasterskiego

Charakterystyka tej rasy składa się z samych zalet. Jest to pies przyjazny, lojalny, pogodny i ogromnie uczuciowy. Lubi dzieci i umie się świetnie z nimi bawić. Lepiej jednak nie zostawiać go z dziećmi bez nadzoru, gdyż jest to duży pies i może nieumyślnie zrobić krzywdę dziecku.

Berneńczyk to pies z natury spokojny. Szczeniak tej rasy bywa żywiołowy i zabawowy, lecz z wiekiem berneńczyk staje się spokojny i stateczny. Mimo, że wywodzi się od wiejskich psów, nie lubi rozłąki z opiekunem. Jest wierny i mocno przywiązuje się do rodziny. Nie należy go długo zostawiać w samotności, gdyż znudzony może niszczyć w domu.

Berneńczyk świetnie sprawdza się w roli stróża, ale nie samotnie na oddalonej posesji. Pies ten potrzebuje kontaktów z ludźmi i czułości. Stróżujący berneńczyk daje znać głosem o zbliżaniu się intruza. Jego donośny i groźny głos może odstraszyć intruza. Nie wykazuje agresji wobec obcych.

Berneńczyk wymaga zdecydowanego, lecz łagodnego szkolenia. Szczeniak tej rasy długo dojrzewa, dlatego naukę trzeba zacząć wcześnie i długo powtarzać. Szczególnie ważna jest nauka chodzenia na smyczy.

Dla kogo ta rasa?

Berneński pies pasterski to wymarzona rasa dla każdego, niestety z zasobnym portfelem. Nadaje się także dla początkujących opiekunów, ale należy pamiętać o szkolenia psa oraz o zapewnieniu mu odpowiedniej dawki ruchu, wysiłku fizycznego i ćwiczeń.

Z uwagi na grubą sierść berneńczyk lepiej nadaje się do domu z ogrodem lub wiejskiej posiadłości. W mieszkaniu musi mieć zapewnioną dużą ilość spacerów i aktywności. Z tego powodu nie jest polecany dla osób starszych prowadzących siedzący tryb życia. Jest to pies dla osób aktywnych.

Czy berneńczyk ma w ogóle jakieś wady? Niestety tak. Pies ten bardzo obficie linieje. Jest to rasa krótko żyjąca. Berneńczyk żyje średnio 8 lat. Ten duży, górski pies dużo je. Wybierając tego psa trzeba liczyć się z kosztami. Koszt jego utrzymania nie jest mały.