Psy rasy bernardyn – wygląd i usposobienie

Jak wyglądają rasowe bernardyny?

Pies rasy bernardyn zyskał sławę dzięki bardzo dużym gabarytom. Dorosłe psy osiągają wagę pomiędzy 64, a nawet 120 kg, co czyni z nich czworonożne giganty. Wszelkie informacje na temat ich wyglądu uzyskamy we wzorcu rasy FCI numer 61. Według owego dokumentu, rasowe psy powinny osiągać wysokość w kłębie 70 – 90 cm. Dorosła suka jest z reguły nieco drobniejsza, a jej wzorcowa wysokość w kłębie to 65 – 80 cm.

Bernardyn występuje w odmianie długo i krótkowłosej. W każdym przypadku jest to bardzo masywny pies o harmonijnej oraz proporcjonalnej budowie ciała. Rasowe psy posiadają wyrazisty, czarny nos, bardzo bystre, duże oczy, a także charakterystyczne, oklapnięte uszy. Wokół oczu występuje obramowanie o intensywnie czarnym zabarwieniu.

Zarówno krótkowłosy jak i długowłosy bernardyn występują w kilku odmianach umaszczenia. We wzorcu wyróżnia się umaszczenie typu brownish-yellow, czerwono-białe, reddish-brown brindle, reddish-brown splash, a także reddish-brown mantle. W każdym przypadku czarny kolor występuje wokół oczu, a barwa biała na szyi, podbrzuszu oraz kończynach. Psy mogą też posiadać tak zwany biały płaszcz na grzbiecie oraz bokach ciała.

Charakter bernardynów

Szwajcarski pies rasy bernardyn budzi respekt samą swoją posturą. Dzięki temu jest niekiedy wykorzystywany w roli psa stróżującego i pilnującego przestronnych posesji. Nie jest to jednak pies nadmiernie agresywny, a jego usposobienie jest w dużej mierze łagodne.

Zarówno krótkowłosy jak i długowłosy bernardyn to świetny obserwator. Wyróżnia go bardzo dobry węch oraz wysoka czujność. Rasa nie jest nadmiernie agresywna i trudno wyprowadzić ją z równowagi. Jednak posiada instynkt terytorialny, dzięki któremu skutecznie ochrania swój rewir. Omawiając usposobienie górskich bernardynów, warto wspomnieć o ich stabilności. Jest to rasa spokojna oraz wyjątkowo opanowana. Rzadko wchodzi w konflikty z innymi psami i trudno ją sprowokować. Mimo wszystko dorosłe psy rasy bernardyn potrafią się skutecznie obronić przed napastnikiem.

Rasa jest też bardzo oddana i lojalna w stosunku do właściciela. Pies tej rasy lubi spędzać czas w gronie rodzinnym, jest bardzo delikatny w stosunku do dzieci i opanowany w relacjach z osobami dorosłymi. Wymaga odpowiedniego szkolenia, które umożliwi wprowadzenie klarownych zasad. Wymaga tego duża waga zwierzęcia, mogąca być niekiedy pewną trudnością w kontaktach z właścicielami. Źle wyszkolony, ważący około 80 kilogramów bernardyn krótkowłosy czy długowłosy może zbyt radośnie witać swojego właściciela. Jak wszystkie masywne psy, może z łatwością przewrócić domownika, a wyjątkowo intensywne ślinienie się sprawi, że powitanie nie zawsze okaże się obopólną radością. Dlatego rasa wymaga określenia zasad, które powinny respektować już małe szczeniaki.

Informacje dotyczące usposobienia bernardynów nie byłyby pełne, gdybyśmy ominęli kwestię przywiązania. Pies rasy bernardyn przywiązuje się do wszystkich domowników bez wyjątku. Nie jest typem rasy, która wybiera sobie jednego przewodnika. Krótkowłosy czy długowłosy pupil traktuje wszystkich na równi, a odpowiednio wyszkolony będzie posłuszny i oddany każdemu domownikowi. Jeśli planujesz zakup psa tej rasy, sprawdź także artykuł o szczeniakach bernardyna.

Żywy i spokojny charakter sprawia, że rasa świetnie odnajduje się w roli towarzysza rodziny. Lubi spędzać aktywnie czas, jednak najlepszą nagrodą będzie spacer czy zabawa z domownikami. Szwajcarski pies górski dobrze dogada się także z innymi czworonogami, nawet pomimo różnicy wagowej. Szczeniaki wychowane od małego z kotami, będą dla nich łagodne i bardzo delikatne. Problemy mogą pojawić się jedynie w przypadku niewłaściwej socjalizacji psa z otoczeniem.

Szwajcarski ratownik – rys historyczny bernardynów

Pierwsze wzmianki o szwajcarskim bernardynie sięgają XVIII wieku. Był to okres, w którym na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda działało schronisko dla pielgrzymów. Mnisi hodowali w nim duże psy, przeznaczone do ochrony i ratownictwa. Rasa była nazywana „Barry” i budziła respekt wśród pielgrzymującej ludności.

Pierwsze dotyczące rasy, zachowane zapiski klasztorne sięgają roku 1707. Psy pełniły wtedy funkcję ochronną, jednak coraz częściej doceniano ich umiejętności odnajdowania ludzi. Rasa psa zasłynęła w odnajdowaniu pielgrzymów na przełęczy, tropienia ich w czasie intensywnego śniegu czy mgły. Do dziś zachowało się wiele opisów o odważnej naturze bernardynów oraz o ludziach, których udało się uratować jedynie dzięki czworonogom.

Pies rasy bernardyn siedzący na białym tle, a także jego usposobienie i cechy rasy

Za pierwszego hodowcę bernardynów uważa się Heinricha Schumachera mieszkającego w pobliżu Berna. Mężczyzna założył oficjalną hodowlę w roku 1867, prowadząc dokumentację hodowlaną rasy. Już w roku 1884 stworzono pierwszą księgę rodowodową, w której pierwszym oficjalnym reprezentantem stał się pies imieniem Leo. Niedługo później powołano także do życia Szwajcarski Klub Bernardyna, a w roku 1887 roku stworzono oraz przyjęto wzorzec rasy. Opisano w nim wielkość, cechy wyglądu i zachowania. Charakterystyka wpisana we wzorcu przełożyła się na dalsze powielanie pożądanych cech, którymi charakteryzuje się rasa bernardyn (np. czarny kolor nosa czy charakterystyczne umaszczenie).

Jak szkolić małe bernardyny i jakie są najczęstsze choroby rasy?

Prawidłowe szkolenie psa rasy bernardyn

Krótkowłosy i długowłosy bernardyn to pies o dużej inteligencji i umiejętności obserwacji. Ze względu na duże gabaryty, już mały szczeniak powinien być odpowiednio socjalizowany oraz uczony podstawowych komend posłuszeństwa. Mały pupil musi być też odpowiednio socjalizowany z otoczeniem, co zaowocuje w jego dorosłym życiu. Charakterystyka socjalizacji to zapoznanie psa z dźwiękami otoczenia, nowymi sytuacjami, zapachami, ludźmi i zwierzętami. To bardzo ważny etap w życiu wszystkich małych szczeniaków. Pamiętajmy, że tak zwane okno socjalizacyjne zamyka się około 14 tygodnia życia. Jeśli do tego czasu szczeniak nie dozna wystarczająco dużo bodźców, może okazać się nadmiernie lękliwy czy wręcz agresywny.

Mały szczeniak powinien też znać podstawowe komendy posłuszeństwa. Nasz krótkowłosy czy długowłosy towarzysz będzie chętnie uczestniczył w szkoleniu, jeśli odpowiednio go nagrodzimy. Rasa może co prawda wykazywać pewną niezależność, jednak z reguły chętnie współpracuje ze swoim właścicielem.

Najważniejszą kwestią szkolenia krótkowłosych czy długowłosych bernardynów jest zbudowanie wzajemnej więzi. Pies powinien ufać swojemu właścicielowi. Osiągniemy to konsekwencją i brakiem agresji skierowanej w stronę pupila. Pewnym wyzwaniem może być nauka spokojnego chodzenia na smyczy. Mały szczeniak nie sprawia problemów ciągnąc podczas przechadzki, problem pojawia się wraz z rozwojem pupila. Rasa może ważyć ponad 100 kilogramów, dlatego warto wyeliminować ryzyko pogoni za kotami czy innymi psami. Na szczęście pieski z rodowodem są w wieku dorosłym są zazwyczaj bardzo opanowane.

Możliwe choroby rasy olbrzymiej

Każda rasa olbrzymia może mieć problemy ze stawami. W przypadku bernardynów często dochodzi do dysplazji stawu biodrowego. Jest to choroba przenoszona z pokolenia na pokolenie, dlatego warto upewnić się, czy hodowla sprzedająca szczeniaki wykonuje regularne prześwietlenia RTG.

Obok dysplazji stawu biodrowego może pojawiać się też dysplazja stawu łokciowego. Rasa psów szwajcarskich może także cierpieć na choroby z układem pokarmowym. Pieski dużych ras mogą doznać skrętu żołądka, który stanowi bezpośrednie zagrożenie dla ich życia. Dlatego warto karmić psa o odpowiednich porach i wychodzić na spacery przed jedzeniem.

Pies rasy bernardyn na dworze i zbliżenie na jego pysk, a także jego wychowanie i cena

Dorosły pies czy suka rasy bernardyn może także posiadać chore oczy. Do głównych problemów należy tutaj zapalenie trzeciej powieki. Duża wielkość pupila może także sprawić problemy z budową kośćca. Dlatego każdy mały szczeniak wymaga dobrego odżywienia w okresie wzrostu. Niedobory żywieniowe mogą wpłynąć na późniejsze problemy zdrowotne i zmniejszają długość życia pupila. Warto tutaj podkreślić, że duża wielkość psa wiąże się także z mniejszą żywotnością. Średnia długość życia rasy olbrzymiej wynosi 8 do 10 lat. Jest to o połowę mniej niż średnia długość życia małych shih tzu.

Polecane akcesoria dla psów - zobacz więcej!

Jaka jest cena bernardyna i gdzie kupować zdrowe psy?

Cena szczeniaka z rodowodem

Charakterystycznie wyglądający bernardyn znajduje się w wielu hodowlach. Jego wyjątkowe rozmiary sprawiają, że nie jest krzyżowany z innymi rasami, dlatego większość hodowli oferuje psy czystej rasy z charakterystycznym czarnym nosem, białym podbrzuszem i specyficznym umaszczeniem.

Najniższa cena za szczeniaki z rodowodem to około 1500 zł. W owej kwocie nabędziemy psa z rodowodem związku lub stowarzyszenia. Nie każda z owych organizacji będzie uznana na całym świecie i nie każda dopuszcza do rozrodu wyłącznie zdrowe osobniki. Dlatego osoby, które chcą zmniejszyć ryzyko zakupu szczeniaka z obciążeniami genetycznymi, najczęściej wybierają pupila z rodowodem ZKWP.

Cena za szczeniaki z ZKWP jest już znacznie wyższa od stawek pupili z innych związków. Nasz towarzysz z czarnym zabarwieniem wokół oczu kosztuje około 3000-4000 zł. Bardziej znana hodowla sprzedaje szczeniaki w cenie minimum 5000 zł. Niektóre psy o wyjątkowym wyglądzie, przedstawiające wybitne cechy, mogą okazać się jeszcze droższe.

Hodowla bernardynów – jak wybrać właściwą?

Wybór hodowli jest decyzją, którą podejmujemy raz na wiele lat, dlatego warto dołożyć starań do zakupu zdrowego pupila. Dobry hodowca powinien przedstawić nam zdjęcia szczeniąt z aktualnego miotu i podpowiedzieć, jaka będzie ich docelowa waga. Na początek możemy też zapytać o zdjęcia rodziców, co umożliwi nam zapoznanie się z docelowym wyglądem szczeniaków.

Nasz krótkowłosy czy długowłosy szczeniak powinien posiadać cechy charakterystyczne dla rasy (białe zabarwienie podbrzusza, czarny nos itp.). Hodowla powinna też udostępnić wszystkie informacje dotyczące pochodzenia zwierząt oraz ich stanu zdrowia. Podczas zakupu wyda książeczkę zdrowia i metrykę lub rodowód. Ważne jest również podpisanie odpowiedniej umowy.

Pamiętajmy, że każdy czarny czy biały pies rasy olbrzymiej jest predysponowany do dysplazji. Badanie RTG nie jest obowiązkiem hodowcy, jednak to dobra praktyka. Z pewnością warto dopytać o taką dokumentację suki i psa hodowlanego.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 95,5% czytelników artykuł okazał się być pomocny