Miłość, rutyna i sen. To dlatego pies nie powinien spać w łóżku?
Podobno właściciele psów dzielą się na takich, którzy zasypiają z czworonogami na łóżku oraz na takich, którzy się do tego nie przyznają. Jednak tak naprawdę, rzeczywistość jest bardziej złożona. Dla niektórych, zasypianie z psem u boku jest codziennym rytuałem. Jednak czy na pewno jest to dobry i bezpieczny pomysł? Sprawdzamy plusy i możliwe konsekwencje.
- Pies śpiący na łóżku – bliskość i więź emocjonalna
- Pies śpiący na łóżku – kwestia higieny
- Jakość snu – czy obecność psa zmniejsza komfort wypoczynku?
- Czy pies powinien spać na łóżku?
Pies śpiący na łóżku – bliskość i więź emocjonalna
Wiele osób lubi, gdy psy zasypiają u ich boku. Takie działanie może nieść korzyści dla obydwu stron. Spanie z psem u boku wzmacnia poczucie więzi. Dla psa jest to znak przynależności do grupy. Z kolei dla człowieka jest to sposób na obniżenie stresu oraz napięcia.
Udowodniono, że pies śpiący u boku właściciela może działać na niego uspokajająco. Obecność czworonoga może też zwiększać poczucie bezpieczeństwa opiekunów i ułatwiać im głęboką regenerację. Jest to szczególnie ważne u osób samotnych i zmagających się z różnego rodzaju lękami.
Dla psa spanie u boku opiekuna także pozwala na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa. To element stabilizacji emocjonalnej i codziennej rutyny, która korzystnie wpływa na funkcjonowanie pupila. Możliwość spania u boku człowieka jest szczególnie istotna dla psów wrażliwych oraz tych, które posiadają złe doświadczenia z przeszłości.
Pies śpiący na łóżku – kwestia higieny
Kwestia higieny jest jednym z najważniejszych czynników, dla których niektórzy opiekunowie psów nie chcą nawet wyobrażać sobie, że ich czworonogi wchodzą na łóżko. Nie da się ukryć, że pies na pościeli wpływa na higienę. Nawet idealnie czysty i pachnący pies nigdy nie będzie sterylny.
Psy mogą zostawiać na pościeli sierść i drobnoustroje. Pewnym problemem mogą być też zanieczyszczenia przynoszone na łapach. Dlatego niektórzy opiekunowie psów myją im łapy po każdym wieczornym wyjściu na spacer.
Obecność psa na łóżku jest szczególnie niekorzystna w przypadku osób z alergią na sierść. Warto też zachować szczególną ostrożność w okresie wiosennym i jesiennym. Jest to czas przypadający na najwyższą aktywność kleszczy. Pies może przynieść pajęczaka do łóżka na swojej sierści, dlatego tak istotna jest regularna profilaktyka przeciwpasożytnicza i przecikleszczowa.
Jakość snu – czy obecność psa zmniejsza komfort wypoczynku?
Wielu opiekunów psów deklaruje, że śpi się im lepiej, jeśli u ich boku leży pies. Jednak nie zawsze jest to prawda, a obecność pupila może zmniejszać komfort wypoczynku. Wynika to z faktu, że większość psów wielokrotnie zmienia pozycję do spania.
Czworonogi mogą reagować na dźwięki, przeciągać się, przechodzić po łóżku w poszukiwaniu innego miejsca lub kopać w pościeli. W konsekwencji może to prowadzić do niewielkich przebudzeń opiekunów, którzy rano wstają uskarżając się na zmęczenie.
Osobną kwestią jest chrapanie czworonogów. Niektóre psy chrapią już od wieku młodzieńczego. Najbardziej predysponowane do chrapania są psy o brachycefalicznej budowie czaszki. Należą do nich między innymi mopsy, buldożki francuskie, buldogi angielskie, pekińczyki i shih-tzu. Głośne chrapanie jest też typowe dla takich ras jak cavalier king charles spaniel.
Czy pies powinien spać na łóżku?
Nie istnieje jednoznaczna odpowiedź na to pytanie. Psie spanie na łóżku niesie ze sobą zarówno pewne zalety, jak i możliwe problemy. Dlatego warto samodzielnie dokonać analizy korzyści i strat. Psie spanie na łóżku może być dobrym pomysłem, o ile pupil zna zasady i granice zachowania.
Czworonogi nie powinny traktować łóżka jak własnego zasobu. Wspólne spanie na łóżku nie jest koniecznością, ale możliwą formą bliskości z pupilem. Pies powinien też potrafić zasnąć bez bliskości człowieka. Jeśli nie nauczymy go samodzielności, może gorzej znosić rozłąkę i cierpieć na lęk separacyjny.
Istnieją też sytuacje, w których lepiej aby pies leżał na legowisku umiejscowionym przy łóżku opiekunów. Należą do nich między innymi przypadki alergii opiekunów, problemy ze snem, intensywne linienie pupila czy zbyt duży rozmiar czworonoga.