Pies zjada kupę? To może być sygnał, że jego trzustka przestała działać
Widok psa, który nagle interesuje się odchodami, potrafi dosłownie wbić w ziemię nawet najbardziej obytego opiekuna. To zjawisko ma swoją konkretną nazwę — koprofagia — i momentalnie uruchamia lawinę emocji: obrzydzenie, wstyd, a przede wszystkim strach o zdrowie i czystość w domu. A co, jeśli to wcale nie jest „dziwny wybryk”, tylko czytelny sygnał, że w tle dzieje się coś ważnego? Zanim zareagujesz impulsywnie, poznaj najczęstsze przyczyny, które popychają psy do takiego zachowania — oraz metody, które naprawdę działają i mogą pomóc skutecznie je zatrzymać.
- Dlaczego psy zjadają odchody?
- Dlaczego pies zjada kał? Najczęstsze powody
- Kiedy koprofagia oznacza chorobę psa
- Pierwsze kroki: weterynarz i trening psa
Dlaczego psy zjadają odchody?
Zjadanie odchodów przez psy wcale nie jest tak rzadkim zjawiskiem, jak mogłoby się wydawać. U wielu zwierząt – choćby u królików i różnych gryzoni – to całkowicie normalne zachowanie, które pomaga w trawieniu oraz lepszym przyswajaniu składników odżywczych. U psów częściej bywa to natomiast pozostałością dawnych instynktów, związanych m.in. z „dbaniem o porządek” w miejscu, w którym odpoczywają.
Koprofagia u psów ma dwie postacie: autokoprofagia to zjadanie własnych odchodów, a allokoprofagia – sięganie po kał innych zwierząt. Choć z boku wygląda to niemal identycznie, przyczyny mogą być zupełnie inne, a to oznacza, że w praktyce potrzebne bywa odmienne podejście i inne kroki, by skutecznie ograniczyć problem.
U części zwierząt, zwłaszcza żyjących dziko – jak wilki – zjadanie odchodów może mieć „funkcję porządkową”: pomaga zmniejszać ryzyko chorób i utrzymać czystość w norze. Psy domowe mogą wciąż nosić w sobie ślad takich zachowań, jednak w warunkach domowych staje się to kłopotliwe: jest niepożądane, a dodatkowo może realnie zagrażać zdrowiu.
Dlaczego pies zjada kał? Najczęstsze powody
Najczęściej za zjadanie kału stoją błędy w żywieniu. Jeśli w diecie psa brakuje istotnych składników, zwierzak może próbować „uzupełniać” niedobory właśnie w taki sposób. Warto więc przyjrzeć się, czy podawana karma faktycznie dostarcza pełen zestaw witamin, minerałów i aminokwasów.
Dużą rolę odgrywają też nuda oraz stres. Pies pozbawiony bodźców, często zostający sam albo funkcjonujący w ciągłym napięciu, bywa bardziej skłonny do zachowań kompulsywnych — w tym podjadania odchodów. Zwykle pomaga wydłużenie spacerów, urozmaicenie zabaw, trening węchowy i regularny, jakościowy kontakt z opiekunem.
U młodych psów przyczyną bywa po prostu ciekawość. Szczeniaki poznają świat pyszczkiem, wąchają wszystko dookoła i „testują” różne znaleziska z ziemi. Najczęściej z czasem to przechodzi, ale czasem nawyk się utrwala — wtedy lepiej zareagować wcześniej, zanim przerodzi się w stały problem.
Kiedy koprofagia oznacza chorobę psa
Koprofagia może być też sygnałem, że w organizmie dzieje się coś niepokojącego. Jedną z częstszych chorób sprzyjających temu zachowaniu jest zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki — w takiej sytuacji pokarm nie jest prawidłowo trawiony i wchłaniany. Pies, próbując „nadrobić” to, czego mu brakuje, może sięgać po kał w nadziei na pozyskanie resztek składników lub enzymów.
Innym możliwym tłem jest zaburzenie nazywane zespołem PICA, czyli skłonność do zjadania rzeczy, które nie są jedzeniem. W jego przebiegu pies bywa zainteresowany również odchodami, szczególnie gdy pojawiają się niedobory ważnych składników odżywczych albo równolegle występują problemy neurologiczne.
Do zjadania kału może dochodzić także w przebiegu zakażeń pasożytami jelitowymi. Obecność glist czy tasiemców potrafi rozregulować pracę przewodu pokarmowego i prowadzić do nienaturalnie wzmożonego apetytu lub potrzeby szukania „zastępczych” źródeł pożywienia.
Pierwsze kroki: weterynarz i trening psa
Na początek najlepiej zaplanować wizytę u weterynarza, by wykluczyć choroby i obecność pasożytów. Badanie kału oraz podstawowe badania krwi często pozwalają szybciej namierzyć źródło kłopotu i dobrać odpowiednie postępowanie. Jeśli przyczyna jest zdrowotna, po wdrożeniu leczenia zachowanie najczęściej stopniowo słabnie i z czasem znika.
Gdy jednak problem wynika z nudy albo stresu, najważniejsza będzie praca nad zachowaniem psa. Pomaga wprowadzenie przewidywalnego planu dnia: dłuższych spacerów, krótkich, regularnych sesji treningowych, zabaw węchowych oraz interaktywnych zabawek, które potrafią zająć psa na dłużej i odwrócić jego uwagę od niepożądanych nawyków. W trudniejszych przypadkach warto też rozważyć wsparcie doświadczonego behawiorysty.
Na spacerach dobrze jest mieć psa pod kontrolą, a gdy sytuacja tego wymaga — użyć kagańca. Nauka komendy „zostaw”, systematyczne ćwiczenia i szybka reakcja na próby podnoszenia czegokolwiek z ziemi należą do najskuteczniejszych sposobów, by oduczyć pupila tego nieprzyjemnego zachowania.