Mały pies, duże problemy. Opiekunowie mówią wprost, gdzie trzeba uważać
Miniaturowe psy od lat podbijają serca – trudno się dziwić, skoro ich urocza aparycja i „kompaktowy” rozmiar wyglądają idealnie na zdjęciach. Krąży też przekonanie, że to wymarzeni towarzysze do miejskiego życia: mniej miejsca, mniej spacerów, mniej kłopotów. Hodowcy chętnie podkreślają ich wdzięk i rzekomo niewielkie potrzeby ruchowe. Tyle że za tą słodką otoczką kryje się druga strona medalu – lista pułapek, o których wiele osób dowiaduje się dopiero wtedy, gdy jest już za późno.
- Delikatność psów miniaturowych i ryzyko urazów
- Mały pies to nie zabawka: potrzeby i granice
- Szkolenie małego psa: częsty błąd opiekunów
Delikatność psów miniaturowych i ryzyko urazów
Często pomijanym wątkiem jest kruchość psów ras miniaturowych. Jasne, większość osób wie, że mały pies ma mniej siły i możliwości fizycznych, ale to tylko część obrazu. U niektórych miniaturowych ras znacznie częściej dochodzi do zwichnięć oraz złamań kończyn.
Kontuzje łap i urazy kręgosłupa potrafią przytrafić się nawet przy pozornie bezpiecznym zeskoku z kanapy. U ras mini nierzadko pojawiają się też kłopoty z rzepkami kolanowymi, a do tego wyraźnie większa skłonność do odkładania się kamienia nazębnego.
Najpoważniejsze zagrożenie wiąże się z przesadną miniaturyzacją małych i miniaturowych psów. Wraz z modą na „mikro” pupile widać coraz silniejszą selekcję hodowlaną nastawioną na uzyskanie jeszcze mniejszych rozmiarów. Niestety, nie zawsze idzie to w parze z dobrostanem zwierząt.
Zbyt daleko posunięta miniaturyzacja, skrócone kufy i zaburzone proporcje ciała mogą nieść duże ryzyko. Psy ras brachycefalicznych gorzej znoszą upały, bywają mniej aktywne i są bardziej narażone na różne choroby (w tym na wypadanie gałki ocznej.
Mały pies to nie zabawka: potrzeby i granice
Mały pies potrafi wyglądać jak pluszowa maskotka, ale to wciąż zwierzę z własnymi emocjami i potrzebami. Niestety psy ras miniaturowych coraz częściej traktuje się jak „żywe zabawki”. Noszenie na rękach bez zwracania uwagi na ich komfort, nieustanne dotykanie i brak możliwości oddalenia się sprawiają, że taki pupil szybko zaczyna odczuwać silny stres. Zdarza się, że w końcu pojawia się warczenie, które bywa wyśmiewane albo zbywane jako „nic takiego”.
Warto pamiętać, że każdy pies — nawet ważący zaledwie pół kilograma — ma typowe dla swojego gatunku potrzeby. Potrzebuje ruchu na świeżym powietrzu, okazji do kontaktu i komunikacji z innymi zwierzętami, dobrej jakości karmy oraz spokojnego czasu na regenerację.
Trzeba też mieć świadomość, że pies rasy mini również daje opiekunom sygnały ostrzegawcze. Może to być napinanie ciała, oblizywanie pyska, odwracanie głowy, a gdy to nie przynosi efektu — także warczenie. W ten sposób pies próbuje wyznaczyć granice, które powinny być respektowane.
Szkolenie małego psa: częsty błąd opiekunów
Innym częstym kłopotem bywa wychowanie psów ras miniaturowych — a czasem po prostu jego brak. Wciąż pokutuje przekonanie, że mały pies „nic nie zrobi”, więc część opiekunów przymyka oko na to, że pupil bez kontroli podbiega do obcych psów albo głośno obszczekuje mijanych ludzi podczas spaceru. Choć z boku może to wyglądać uroczo lub zabawnie, najczęściej jest to sygnał niedostatecznego szkolenia i słabej socjalizacji.
Małe rasy potrafią być równie uparte jak duże psy. Nierzadko to właśnie najmniejsze czworonogi próbują ustalać domowe zasady po swojemu. Zachowania wymuszające warto od razu „przecinać” konsekwentną reakcją opiekunów. Każdy pies powinien znać granice, a nadmierna opiekuńczość i pobłażanie mogą szybko zamienić codzienność w serię drobnych, ale męczących problemów.
Warto zadbać o to, by każdy pies — niezależnie od rozmiaru — znał podstawowe reguły. Dobrym minimum jest też nauczenie pupila prostego posłuszeństwa (choćby przychodzenia na zawołanie w każdej sytuacji). Nie można zapominać o odpowiedniej dawce ruchu: wybiegany pies zwykle jest spokojniejszy, mniej sfrustrowany i rzadziej reaguje szczekaniem w domu.