Rodzinny, łagodny i zawsze gotowy do zabawy. Poznajesz tego psa?
Biszkoptowy labrador przyciąga spojrzenia swoim wyjątkowym wyglądem, a swoim spokojnym, przyjaznym charakterem potrafi skraść serce w kilka chwil. Za tą uroczą fasadą kryją się jednak konkretne potrzeby — a pierwsze dni po pojawieniu się szczeniaka w domu mogą zadecydować o tym, jak będzie wyglądało Wasze wspólne życie. Za moment pokażemy, na co trzeba zwrócić uwagę od samego początku: jak zadbać o krótką sierść i codzienną pielęgnację, jak prowadzić szkolenie, by przynosiło efekty, oraz z jakimi problemami zdrowotnymi ta rasa najczęściej się mierzy.
- Labrador biszkoptowy: wygląd i charakter
- Pielęgnacja i wychowanie labradora
- Najczęstsze choroby labradora i profilaktyka
Labrador biszkoptowy: wygląd i charakter
Jak wygląda labrador biszkoptowy krótkowłosy?
Labrador biszkoptowy krótkowłosy to pies średniej wielkości, o solidnej sylwetce i sporej masie. Dorosły samiec najczęściej waży około 30-36 kg, a jego wysokość w kłębie wynosi zwykle 56-57 cm. Suczki są odrobinę drobniejsze — ich typowa waga to 25-32 kg, przy wzroście 54-56 cm. To, co wyróżnia tę rasę, to mocna, masywna budowa: krępe szczeniaki szybko nabierają mięśni, mają silne łapy i charakterystyczny, gruby u nasady ogon.
Labradory robią wrażenie wyjątkowo łagodnych. Opadające uszy i szeroka czaszka sprawiają, że pies nie wygląda groźnie, a niekiedy można odnieść wrażenie, że wręcz „uśmiecha się” do domowników. Krótkowłosy labrador ma podwójną okrywę włosową: miękki, gęsty podszerstek (zwykle linieje dwa razy w roku) oraz twardszy włos okrywowy, który dobrze przylega do ciała. Takie futro jest bardzo gęste i świetnie izoluje od chłodu, co nie jest przypadkiem — dawniej psy tej rasy pracowały przy portach rybackich, a ich nieprzemakalna sierść doskonale chroniła przed zimnem i wilgocią.
Umaszczenie biszkoptowe to tylko jedna z możliwości. Szczeniaki mogą być również czarne, czekoladowe, brązowe, a czasem nawet białe. Najbliższym krewnym labradora jest długowłosy golden retriever — i w jego przypadku także spotyka się różne warianty kolorystyczne, w tym czarny, czekoladowy, brązowy oraz biszkoptowy.
Jakie usposobienie posiada labrador biszkoptowy?
Krótkowłosy retriever słynie z pogodnego nastawienia i energii do codziennych aktywności. Z relacji hodowców wynika, że szczeniaki niemal bez przerwy szukają okazji do zabawy i chętnie uczestniczą w życiu domowym. Już od pierwszych miesięcy mocno przywiązują się do człowieka, lubią być blisko opiekuna i z entuzjazmem uczą się nowych rzeczy.
Zarówno młode, jak i dorosłe labradory są bardzo ruchliwe. Chętnie chodzą na dłuższe spacery, bawią się na świeżym powietrzu i dobrze odnajdują się w treningu posłuszeństwa. To psy mocno skupione na człowieku: lubią towarzystwo dorosłych, a przy tym są wyjątkowo delikatne wobec dzieci i osób starszych. Właśnie dzięki łagodności i cierpliwemu charakterowi labradory często wybiera się do zajęć dogoterapii.
Na zdjęciach można czasem zobaczyć labradory z wyraźną nadwagą. Nie jest to przypadek — retrievery mają naprawdę duży apetyt. Zarówno szczeniaki, jak i dorosły pies potrafią „prosić” o jedzenie, a miska często znika w mgnieniu oka. Biszkoptowy, czekoladowy, brązowy czy czarny szczeniak labradora zwykle świetnie poddaje się szkoleniu, zwłaszcza gdy nagrodą są smakowite przysmaki. Warto jednak pamiętać, że psy tej rasy mogą też podjadać na spacerach. Niektóre znalezione „skarby” absolutnie nie powinny trafiać do psiego pyska, a brak wybredności bywa przyczyną problemów trawiennych. Dlatego odpowiednie szkolenie jest bardzo ważne i może w dużym stopniu ograniczyć to zachowanie.
Opisy rasy podkreślają również wysoką inteligencję labradora. Krótkowłosy szczeniak szybko łapie nowe komendy i zwykle jest bardzo zmotywowany do nauki. Fotografie z zawodów sportowych często pokazują zadowolone labradory, które chętnie podejmują kolejne wyzwania — a ich podatność na szkolenie jest tu ogromnym atutem. Jeśli szukasz więcej informacji, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o labradorach.
Pielęgnacja i wychowanie labradora
Jakiej pielęgnacji wymagają labradory?
Najwięcej praktycznych wskazówek o pielęgnacji dostaniemy od sprawdzonego hodowcy, u którego odbieramy szczeniaka. Krótka sierść na zdjęciach często podpowiada, że taki pies nie będzie trudny w utrzymaniu — i zwykle tak jest. U malucha regularnie skracamy pazurki, zaglądamy do pyska, kontrolujemy zęby oraz sprawdzamy uszy. Co 1–2 tygodnie warto też porządnie wyczesać gęste futro; najlepiej sprawdzi się metalowy grzebień.
Biszkoptowy, czekoladowy, brązowy czy czarny labrador zazwyczaj nie ma kłopotów z kołtunami ani filcowaniem sierści. Znacznie więcej pracy wymaga pies długowłosy. Na fotografiach retrieverów często widać właśnie psy z dłuższym włosem — to zwykle golden retrievery, które wyglądem bywają mylone z labradorami. Długowłosy golden retriever potrzebuje częstszego czesania, a od czasu do czasu także kąpieli w szamponie przeznaczonym dla psów długowłosych.
Ważnym elementem opieki nad retrieverami jest również właściwe żywienie. Zarówno szczeniak, jak i dorosły labrador to pies o dużej potrzebie ruchu, dlatego dobrze wybierać karmę z wysoką zawartością mięsa. Nasz towarzysz zwykle nie grymasi i chętnie zjada prawie wszystko, ale mimo to warto stawiać na dobry skład. Najłatwiej ocenić go, czytając informacje (lub analizując zdjęcia) z etykiety. Coraz popularniejszą opcją jest też dieta BARF — w tym modelu szczeniak labradora i dorosłe psy dostają surowe posiłki układane samodzielnie przez opiekuna. Zwolennicy BARF podkreślają, że taki sposób karmienia najlepiej naśladuje pierwotną dietę wilków i może być bardzo korzystny dla psów wielu ras.
Szczeniak labradora wymaga konsekwencji
Naukę zaczynamy od pierwszych dni po przyjeździe szczeniaka do domu. Na początku wprowadzamy proste zasady: pies powinien wiedzieć, czy może wchodzić na łóżko, do którego pokoju ma dostęp i gdzie są jego miejsca. Jasno postawione reguły ułatwią maluchowi odnalezienie się w rodzinie i szybciej zbudują spokojną rutynę.
Biszkoptowy, czarny, brązowy czy czekoladowy pies powinien uczyć się również podstaw higieny. Na szczęście większość labradorów szybko łapie, że potrzeby załatwia się na zewnątrz, a nagroda w postaci smakołyków działa na nie wyjątkowo motywująco.
Szczeniak labradora bywa także mocno „właścicielski” i potrafi pilnować swoich zdobyczy. Dlatego warto od początku ćwiczyć oddawanie przedmiotów — przyda się to choćby na spacerach. Do podstaw szkolenia należy też ograniczenie podjadania i podgryzania rzeczy, które nie są jedzeniem. Labradory w wieku szczenięcym często mają skłonność do chwytania i połykania niejadalnych przedmiotów.
Warto pamiętać, że mały labrador jest chętnym do współpracy i bystrym uczniem. To rasa, którą zwykle łatwo się układa, o ile zachowamy konsekwencję i poświęcimy jej czas. Zarówno szczeniak, jak i dorosły pies potrzebuje też solidnej dawki ruchu. Dłuższe spacery, zabawy piłką, aportowanie patyków oraz różne psie sporty świetnie pozwalają rozładować energię i budują dobrą relację z pupilem.
Najczęstsze choroby labradora i profilaktyka
Labradory uchodzą za rasę dość odporną i zazwyczaj cieszą się dobrym zdrowiem. Najczęściej pojawiają się jednak kłopoty z żołądkiem — zwykle wtedy, gdy pies podjada to, czego nie powinien. Zarówno szczenięta, jak i dorosłe osobniki mogą też mieć skłonność do nadwagi, a ta często prowadzi do przeciążenia i problemów ze stawami.
Wśród częstszych schorzeń wymienia się również młodzieńcze zapalenie kości oraz różne choroby oczu. Rasa bywa predysponowana do dysplazji stawu biodrowego i łokciowego, czyli dolegliwości o tle genetycznym. Z tego powodu najlepiej wybierać szczeniaka po przebadanych rodzicach. Rzetelny hodowca pokaże dokumentację, podpowie, jak dbać o psa na co dzień, a także wskaże, ile żyją labradory w jego liniach hodowlanych. To zdecydowanie bezpieczniejsza opcja niż kupno szczeniaka o nieznanym pochodzeniu.