Pies w „transie” kręci się za ogonem? To może wymagać wizyty u lekarza
Pies kręcący się w kółko i próbujący złapać własny ogon to obrazek dobrze znany każdemu opiekunowi. Najczęściej to tylko chwilowy wybuch radości albo nadmiar energii — i po sprawie. Bywa jednak, że ten pozornie zabawny nawyk zaczyna powtarzać się zbyt często i wtedy może oznaczać coś znacznie poważniejszego. Kiedy to jeszcze niewinna zabawa, a kiedy sygnał, którego nie wolno ignorować?
- Kiedy gonienie ogona to tylko zabawa
- Dlaczego pies obsesyjnie goni ogon?
- Kiedy gonienie ogona u psa niepokoi
Kiedy gonienie ogona to tylko zabawa
Jeśli pies tylko od czasu do czasu goni własny ogon, zwykle nie jest to powód do zmartwień. Najczęściej robią to szczeniaki, które mają niespożytą energię i wciąż szukają okazji do zabawy. Takie kręcenie się w kółko bywa efektem ekscytacji albo sposobem na rozładowanie nagromadzonych emocji.
Taka „zabawa w ogon” zazwyczaj trwa krótko. Pies zakręci się kilka razy, spróbuje złapać ogon, po czym po chwili przerzuca uwagę na coś innego. To właśnie brak uporczywości jest ważną wskazówką, że zachowanie mieści się w normie i nie powinno niepokoić.
Jeżeli jednak gonienie ogona przeciąga się w czasie albo zaczyna powtarzać się regularnie, może to być pierwszy sygnał ostrzegawczy. Warto wtedy uważnie przyjrzeć się temu, jak wygląda pies w trakcie takiego zachowania. Gdy wydaje się radosny i pobudzony, prawdopodobnie w ten sposób rozładowuje napięcie lub nadmiar energii. Opiekun może delikatnie przerwać tę aktywność i zaproponować spacer czy inną formę zajęcia. Niewykluczone, że więcej ruchu na zewnątrz, wspólne zabawy i proste ćwiczenia sprawią, że pupil przestanie ganiać za własnym ogonem. Tutaj znajdziesz informacje na temat innych psich zachowań, które potrafią zaskoczyć właścicieli.
Dlaczego pies obsesyjnie goni ogon?
W wielu sytuacjach gonienie własnego ogona to po prostu niewinna zabawa i sposób na rozładowanie nudy. Zdarza się jednak, że taki nawyk bywa sygnałem, że coś jest nie tak. Dotyczy to zwłaszcza psów, które robią to bardzo intensywnie, długo i nie przerywają nawet wtedy, gdy próbujesz je czymś zainteresować. Przyczyn takiego zachowania może być kilka.
Jednym z częstszych powodów uporczywego kręcenia się za ogonem jest przewlekły stres oraz brak odpowiedniego ujścia dla energii. Pies nie potrafi poradzić sobie z napięciem i w ten sposób „wyrzuca” emocje. Inną możliwą przyczyną są problemy zdrowotne — na przykład dolegliwości dermatologiczne, alergie skórne albo obecność pasożytów, które wywołują świąd i dyskomfort.
Jeśli pies często interesuje się tylną częścią ciała, uporczywie goni ogon lub próbuje się tam podgryzać, przyczyną mogą być także przepełnione gruczoły okołoodbytowe. Towarzyszący temu stan zapalny potrafi być dla zwierzęcia wyjątkowo dokuczliwy. Warto więc obserwować pupila i reagować na niepokojące objawy — a gdy zachowanie się powtarza lub nasila, najlepiej skonsultować się z weterynarzem.
Kiedy gonienie ogona u psa niepokoi
Na początek dobrze jest odróżnić, czy gonienie ogona to zwykły element zabawy, czy już sygnał, że dzieje się coś niepokojącego. Gdy pies kręci się za własnym ogonem tylko dla frajdy, zazwyczaj nie ma potrzeby interwencji. Warto jednak zadbać o większą porcję aktywności na dworze oraz dorzucić nowe ćwiczenia albo zabawki, które skuteczniej zaangażują pupila.
Jeżeli opiekun widzi, że pies uporczywie i jakby „w transie” goni ogon, a zachowanie nie wygląda na zabawę, rozsądnie jest umówić wizytę u weterynarza. Specjalista sprawdzi, czy w tle nie kryją się problemy zdrowotne, a jeśli trzeba — potwierdzi lub wykluczy konkretne przyczyny. Zdarza się też, że źródło leży w sferze psychicznej, dlatego przy nawracającym gonieniu ogona pomocna bywa konsultacja z behawiorystą. Tutaj znajdziesz informacje, jak oduczyć psa ganiania ogona.
Jednym z kluczowych elementów jest zapewnienie psu właściwej dawki ruchu i stymulacji. Pupil potrzebuje świeżych bodźców, zabaw oraz treningów, które rozładują zarówno energię, jak i potrzebę „pracy głową”. To często najprostsza droga do ograniczenia niepożądanych zachowań i utrzymania u psa dobrej równowagi emocjonalnej.