Myślisz, że okazujesz psu miłość? Witając się w ten sposób robisz mu krzywdę
Powrót do domu zamieszkiwanego przez czworonoga na ogół kojarzy się z radosnym powitaniem. Człowiek podchodzi do pupila, pochyla się nad nim i zaczyna głaskać, a ten odwdzięcza się merdaniem ogona i nieskrywaną radością. Niestety wiele osób robi kluczowy błąd przy powitaniu, który czasem może podkopać wspólną relację, a nawet rozwinąć lęk separacyjny. O czym warto pamiętać?
- Częsty błąd przy witaniu z psem, który wydaje się czułością
- Jak psy mogą odbierać przywitanie z człowiekiem?
- Intensywne przywitania, a lęk separacyjny
Częsty błąd przy witaniu z psem, który wydaje się czułością
Najczęstszym błędem popełnianym przez opiekunów to nadmiernie emocjonalne zachowanie. Intensywne witanie psa, głośne okrzyki i szybkie ruchy mogą kojarzyć się z czułością, jednak dla psa to cała gama sprzecznych sygnałów.
To, co dla nas jest oznaką radości, dla psa może być trudnym do zinterpretowania zachowaniem. To także bodziec, który zwiększa w psie ekscytację i utrudnia wyciszenie. Z czasem pies zaczyna kojarzyć, że każde wejście opiekuna do domu to eksplozja emocji.
Zbyt entuzjastyczny styl witania może nie stwarzać żadnego problemu, jeśli pupil jest mały. Jednak w przypadku większych psów, częste skakanie, piszczenie i podgryzanie przy przywitaniu może stać się dość uciążliwe. Pies nie zachowuje się tak w sposób złośliwy, to jego naturalna reakcja na emocjonalne zachowanie opiekuna. Nawyk ekspresyjnego zachowania będzie powtarzany nawet wtedy, gdy opiekun zacznie wchodzić do domu ze spokojem.
Jak psy mogą odbierać przywitanie z człowiekiem?
Naturalne, psie przywitania są bardziej spokojne i rzadko kiedy dochodzi do nadmiernej ekspresji. Czasem wystarczy krótkie podejście, zamerdanie ogonem, obwąchanie, a następnie odejście. Takie zachowanie jest typowe dla dorosłych psów. Czasem pies wita się z większą intensywnością, jednak na ogół jest to zachowanie wyuczone przez doświadczenia.
Jeśli człowiek wchodzi do domu i nagle pochyla się nad psem, wkracza w jego przestrzeń. Niektóre czworonogi nie traktują tego jako zachowania pozytywnego i czują się niekomfortowo. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, jeśli człowiek ignoruje lub nie dostrzega sygnałów wysyłanych przez pupila.
Czasem pies może zacząć unikać kontaktu i odchodzić po powrocie opiekunów. Taka sytuacja wiąże się z nieprzyjemnym dla psa doświadczeniem powitania. Dlatego warto obserwować reakcje pupila i reagować, jeśli prosi nimi o zachowanie większej przestrzeni.
Intensywne przywitania, a lęk separacyjny
Bardzo ważną, choć pomijaną kwestią jest znaczenie pożegnań i przywitań w kontekście lęku separacyjnego. Niektóre psy bardzo silnie przywiązują się do opiekunów, lubią spędzać z nimi czas, a chwile samotności stają się czymś trudnym i nieprzyjemnym.
Brak odpowiedniego podejścia może doprowadzić do rozwoju lęku separacyjnego. To zjawisko, w którym pies przestaje radzić sobie z samotnym pozostawaniem w domu. Nieobecność domowników wywołuje lęk, frustrację i niepewność. W konsekwencji pies zaczyna niszczyć domowe przedmioty, szczeka, wyje lub załatwia swoje potrzeby w domu, pomimo, że zna zasady czystości.
Lęk separacyjny może się rozwinąć lub wzmocnić poprzez niewłaściwe przywitania i pożegnania z domownikami. Kluczowe są tutaj emocje. Jeśli przed wyjściem człowiek czule żegna się z psem, przekazuje sygnał, że coś zaraz się wydarzy. Sygnał jest dodatkowo wzmocniony poprzez emocjonujący powrót opiekuna.
Z czasem pies zaczyna odbierać pożegnania jako zapowiedź osamotnienia, a lęk separacyjny się pogłębia. Dlatego znacznie lepiej sprawdza się brak pożegnań i powitanie dopiero wtedy, gdy pies będzie spokojny. W ten sposób regulujemy emocjonalność pupila, nagradzamy właściwe zachowania i pokazujemy, że wyjście opiekuna z domu może być czymś normalnym.