Ten pies nie słucha każdego. Wychowanie to prawdziwe wyzwanie
Alaskan malamute ze Stanów Zjednoczonych to potężny, duży pies o hipnotyzującym, wilczym wyglądzie — ale jego prawdziwa „dzikość” kryje się gdzie indziej. Ten czworonóg potrafi zaskoczyć charakterem, nietypowymi zachowaniami i wymaganiami szkoleniowymi, które dla wielu opiekunów okazują się trudniejsze, niż się spodziewali. Za chwilę pokażemy, jaki naprawdę jest malamut, jak podejść do jego szkolenia, na co uważać w kwestii zdrowia oraz ile kosztuje szczeniak tej rasy.
- Malamut alaskan: wygląd i cechy rasy
- Charakter alaskan malamute: lojalny, ale uparty
- Szkolenie alaskan malamute krok po kroku
- Najczęstsze choroby malamuta giant
- Ile kosztuje szczeniak alaskan malamute?
- Jak wybrać dobrą hodowlę szczeniąt
Malamut alaskan: wygląd i cechy rasy
Malamut alaskański to klasyczny pies zaprzęgowy z grupy szpiców, zaliczany do ras pierwotnych. Na pierwszy rzut oka bywa mylony z siberian husky, ale w praktyce jest od niego wyraźnie mocniejszy, cięższy i bardziej masywny. Szczegółowy opis wyglądu tej rasy znajduje się we wzorcu FCI nr 243.
Dorosły samiec zwykle waży od 36 do 42 kg, a wzorzec wskazuje także pożądany wzrost w kłębie na poziomie około 64–66 cm. Suki są z reguły delikatniej zbudowane: ich docelowa masa w dorosłości to 32–36 kg, a wysokość w kłębie najczęściej mieści się w przedziale 56–61 cm.
Alaskan malamute wyróżnia się dostojnym, sprężystym krokiem oraz wyjątkowo gęstą szatą. Obfity podszerstek jest szczelnie przykryty włosem okrywowym, a co ważne — linienie może pojawiać się praktycznie przez cały rok. Charakterystyczny jest również ogon: obficie owłosiony, sprawia wrażenie „puchatego pióropusza” i wygląda jak futrzana kita.
To pies o silnej, umięśnionej sylwetce, z głęboką klatką piersiową oraz spiczastymi uszami, lekko nachylonymi do przodu. Istotne jest też to, że malamuty występują w wielu wariantach umaszczenia, jednak pysk i okolice oczu niemal zawsze pozostają śnieżnobiałe, co nadaje im bardzo rozpoznawalny wyraz.
Wzorzec rasy dopuszcza umaszczenie: czysto białe, szare, wilczasto-białe, sobolowo-białe, czarno-białe oraz czerwono-białe — a poszczególne odcienie mogą układać się na ciele w rozmaitych kombinacjach. Typowe dla rasy są ciemnobrązowe oczy, co odróżnia malamuta od husky. U alaskan malamute nie spotyka się niebieskich tęczówek, tak charakterystycznych dla husky. Najprawdopodobniej to efekt dawnej selekcji: ludy hodujące malamuty wierzyły, że pies o niebieskich oczach niesie w sobie zło. Szczenięta z niebieskim pigmentem tęczówki miały być zabijane, co mogło doprowadzić do niemal całkowitego wyeliminowania tej barwy oczu w rasie.
Charakter alaskan malamute: lojalny, ale uparty
Alaskan malamute zasłynął z niezwykłej wytrzymałości oraz wyjątkowo przyjaznego podejścia do człowieka. Co ciekawe, nie był to pies wykorzystywany wyłącznie do ciągnięcia zaprzęgów. Przez setki lat ceniono w nim przede wszystkim lojalność i silne przywiązanie do opiekuna, a w hodowli konsekwentnie eliminowano zachowania agresywne. Dorosłe osobniki często powierzano nawet opiece nad dziećmi, co do dziś widać w ich usposobieniu. Alaskan malamute bywa bardzo cierpliwy i zrównoważony w kontaktach z najmłodszymi domownikami. Rasa nie przejawia agresji wobec ludzi, dlatego zwykle dobrze odnajduje się także w większej rodzinie.
To, że malamut nie jest agresywny wobec człowieka, nie oznacza jednak, że zawsze będzie potulny. Charakter alaskan malamute często ujawnia się w potrzebie dominacji w relacjach z innymi psami. Owszem, dorosły i odpowiednio prowadzony pies rzadko sam szuka zwady, ale też nie należy do tych, które chętnie „ustąpią miejsca”. Zdarza się również, że odzywa się u niego instynkt łowiecki, a wtedy podczas spaceru może próbować ucieczki. Szczególnie ryzykowna bywa pogoń za dziką zwierzyną lub mniejszymi psami. Właśnie dlatego alaskan malamute powinien być dobrze zabezpieczony na spacerach.
Warto też pamiętać, że malamut alaskan jest równie odporny jak husky syberyjski. Jednocześnie potrafi być niezależny i uparty. Nie są to więc psy, których temperament gwarantuje bezwzględne posłuszeństwo. Zarówno alaskan malamut, jak i husky syberyjski chętniej współpracują wtedy, gdy polecenie uznają za sensowne lub po prostu atrakcyjne. Obie rasy są bardzo inteligentne i świetnie „czytają” swoich opiekunów, ale czasem potrafią zachowywać się tak, jakby w ogóle nie słyszały, o co chodzi. To jedna z ich najbardziej rozpoznawalnych cech.
Mówiąc o charakterze giant alaskan malamuta i husky syberyjskiego, nie da się pominąć potrzeby ruchu. To psy stworzone do pracy w zaprzęgu — potrafiły każdego dnia pokonywać dziesiątki kilometrów, i to z obciążeniem. Zarówno szczeniak, jak i dorosły pies źle znoszą nudę, potrzebują stałej stymulacji fizycznej oraz umysłowej. Giant malamut alaskan kiepsko czuje się zamknięty i ograniczany, bo jego żywiołowa natura nie pozwala mu długo siedzieć w jednym miejscu. Ogromna energia i głód przygody sprawiają, że to rasa dość wymagająca. Ani dorosłe psy, ani szczeniaki nie będą usatysfakcjonowane samotnym pobytem nawet na dużej, ogrodzonej posesji — wcześniej czy później mogą spróbować ucieczki w poszukiwaniu wrażeń. Wynika to z wysokiej inteligencji i silnej potrzeby eksploracji. Ta sama trasa spaceru czy wciąż to samo podwórko nie dostarczą nowych zapachów i bodźców, których pies tak bardzo potrzebuje. W konsekwencji może zacząć kopać głębokie doły i wymyślać sobie rozrywki, które niekoniecznie ucieszą właściciela. A może zainteresuje cię także ten artykuł o szczeniakach husky?
Szkolenie alaskan malamute krok po kroku
Bardzo inteligentny i pełen energii pies potrafi być sporym wyzwaniem wychowawczym. Alaskan malamute zdecydowanie nie należy do ras dla osób bez doświadczenia ani dla tych, którzy mają mało czasu. Nauka posłuszeństwa oraz codzienne zaspokajanie jego potrzeb potrafią pochłaniać naprawdę wiele godzin.
Szczeniaka warto socjalizować od pierwszych tygodni życia. Trzeba pamiętać, że ta rasa nie przejawia agresji wobec ludzi, ale bywa trudniejsza w kontaktach z innymi psami. Dlatego młody malamut powinien spotykać możliwie dużo różnych czworonogów — to najlepszy sposób, by ograniczyć ryzyko problemów w przyszłości. Dobrze też, aby poznawał rozmaite miejsca, sytuacje i zapachy, bo dzięki temu jako dorosły pies będzie pewniejszy siebie i mniej lękliwy.
Skuteczne, konsekwentne szkolenie opiera się na czytelnych zasadach i ich stałym egzekwowaniu. Malamut alaskan bywa łagodny wobec opiekuna, jednak jego upór sprawia, że w relacji z człowiekiem potrzebuje jasnych ram. Ze względu na przyjazne usposobienie najlepiej działają metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu. Alaskan malamute czy husky syberyjski chętniej wykonuje polecenia, gdy nagroda jest dla niego naprawdę atrakcyjna i pojawia się w odpowiednim momencie.
Ta rasa wymaga nie tylko konsekwencji, ale też dużej ilości ruchu. Inteligentne psy potrzebują również zajęcia dla głowy, czyli regularnej stymulacji psychicznej. Najłatwiej połączyć ją z aktywnością fizyczną: długimi spacerami, bieganiem przy rowerze albo treningiem sportów kynologicznych. Przy większej liczbie psów można dodatkowo zorganizować zaprzęg — dla alaskan malamute to jedna z najbardziej ekscytujących i „naturalnych” form pracy.
W szkoleniu warto też położyć nacisk na relacje z innymi zwierzętami. Nasz malamut giant wymaga w tym zakresie przemyślanego podejścia ze strony opiekuna. Źle prowadzony szczeniak może w dorosłości stanowić zagrożenie dla kotów czy psów mniejszych ras. Instynkt łowiecki potrafi odezwać się nagle, nawet w najmniej spodziewanej chwili — to temat, któremu zdecydowanie warto poświęcić więcej uwagi.
Oddzielną kwestią jest nauka chodzenia przy nodze i poprawnego zachowania na spacerach. Alaskan malamute i husky syberyjski to psy zaprzęgowe, które kochają ciągnąć, dlatego trening chodzenia na krótkiej smyczy bywa dla właściciela wyjątkowo wymagający. Z tego powodu część opiekunów rezygnuje z takiego szkolenia, godząc się z naturalną skłonnością psa do ciągnięcia na smyczy.
Najczęstsze choroby malamuta giant
Psy ras pierwotnych zwykle cieszą się dobrą kondycją i niezbyt często wymagają wizyt u weterynarza. Warto jednak pamiętać, że każda rasa ma swoje typowe predyspozycje zdrowotne, a część problemów bywa dziedziczna i wynika z genów.
Malamut giant może zmagać się m.in. z dystrofią mięśni albo dystrofią rogówki. Do częściej opisywanych dolegliwości należą też różne schorzenia oczu. U psa mogą pojawić się takie problemy jak dwurzędowość rzęs, zanik rogówki czy jaskra. Wśród chorób o podłożu genetycznym wymienia się również postępującą kataraktę.
Na liście najczęściej wskazywanych schorzeń znajduje się także dysplazja stawu biodrowego, a nieco rzadziej dysplazja stawu łokciowego. To choroby trudne do leczenia, które mogą być przekazywane kolejnym pokoleniom. Dysplazję rozpoznaje się podczas kontrolnego badania RTG, co stanowi ważną informację dla osób planujących zakup szczenięcia. Choć hodowca nie ma formalnego obowiązku wykonywania takich badań u psów hodowlanych, jest to bardzo ceniona i odpowiedzialna praktyka. Dlatego, jeśli rozważamy szczenięta z konkretnego miotu, dobrze poprosić o wgląd w aktualne zdjęcia RTG rodziców.
Ile kosztuje szczeniak alaskan malamute?
Szczenięta alaskan malamute nie są dziś tak rozpoznawalne jak husky syberyjskie, ale wciąż można je znaleźć w wybranych hodowlach. Koszt malucha z rodowodem ZKWP zależy przede wszystkim od konkretnego skojarzenia, potencjału szczenięcia oraz renomy hodowli. Najczęściej przyjmuje się, że cena szczeniąt po zdrowych, przebadanych rodzicach startuje od około 4000 zł.
W wielu cenionych hodowlach stawki bywają jednak wyższe. Przedział 4000–6500 zł za szczeniaka nie powinien więc dziwić, zwłaszcza gdy w cenie idą badania, opieka i odpowiednia socjalizacja. Zdarza się też, że za wyjątkowo obiecującego malucha o świetnym eksterierze i predyspozycjach trzeba zapłacić wyraźnie więcej.
Jak wybrać dobrą hodowlę szczeniąt
Jak już zaznaczyliśmy, ta rasa bywa obciążona schorzeniami o podłożu genetycznym. Z tego powodu najrozsądniej jest wybrać hodowlę, która rozmnaża wyłącznie psy w pełni zdrowe, zadbane i regularnie badane. Zakupy przez aukcje internetowe najczęściej ograniczają się do obejrzenia zdjęć szczeniąt oraz ich rodziców, co nie zawsze mówi wszystko o ich kondycji i warunkach.
Kolejnym krokiem będzie sprawdzenie opinii o danym miejscu. Rzetelna hodowla zwykle ma dobre recenzje w sieci, a nierzadko także własną stronę internetową. W takim źródle łatwo znaleźć kluczowe informacje o hodowcy, sukach hodowlanych, reproduktorach oraz aktualnie dostępnych miotach, co ułatwia porównanie ofert.
Zanim podejmiemy ostateczną decyzję, warto odwiedzić hodowlę osobiście. Na miejscu możemy ocenić warunki, w jakich żyją psy, dopytać o socjalizację maluchów i poznać ich temperament oraz predyspozycje. Dobra hodowla chętnie opowie o szkoleniu i specyficznych potrzebach rasy, a także pokaże dokumentację medyczną: udostępni książeczki zdrowia szczeniąt oraz ich rodowody lub metryki. Jeśli wszystko wygląda dobrze, a wybrany szczeniak spełnia nasze oczekiwania, pozostaje podpisać umowę kupna-sprzedaży lub przekazania pupila.