Twój pies udaje, że śpi. 4 sztuczki, które robi codziennie
Psie spojrzenie potrafi rozbroić — jest w nim niewinność, ufność i ten dobrze znany błysk, który mówi: „ja? nigdy”. A jednak czasem właśnie w tych oczach kryje się mały teatrzyk. Niektóre psy mają swój codzienny zestaw drobnych „przewinień”, a gdy tylko zostaną na nich przyłapane, natychmiast grają rolę idealnego pupila, jakby nic się nie wydarzyło. Co ciekawe, nie chodzi o oczywiste wybryki, tylko o rzeczy subtelne, łatwe do przegapienia — dzieją się tuż obok, a my często nawet nie łączymy faktów. Za chwilę poznasz cztery zachowania, które Twój pies może powtarzać każdego dnia… i konsekwentnie udawać, że to nie on.
- Pies odpoczywa, ale wciąż podsłuchuje
- Dlaczego pies testuje domowe zasady
- Dlaczego pies prosi o wyjście bez potrzeby
- Jak oduczyć psa proszenia przy stole
Pies odpoczywa, ale wciąż podsłuchuje
Wiele psów uwielbia odpoczywać tuż obok swoich opiekunów. Na pierwszy rzut oka wygląda to jak zwykłe leniuchowanie bez drugiego dna: pupil leży z przymkniętymi oczami, czasem zapada w krótką drzemkę, a czasem dyskretnie dopomina się o pieszczoty.
Taki obrazek to codzienność w wielu domach. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę, że psie „nicnierobienie” często oznacza także stałe wychwytywanie tego, co dzieje się dookoła. Nawet gdy pies sprawia wrażenie totalnie zrelaksowanego, wciąż nasłuchuje domowników i zapamiętuje powtarzające się sygnały.
Niekiedy wystarczy ledwie zauważalna zmiana tonu albo sytuacji, by pies uniósł pysk z wyraźnym zainteresowaniem. Najlepiej widać to przy słowach, które kojarzą mu się z konkretną nagrodą lub wydarzeniem. „Spacer”, „kolacja”, „idziemy”, „goście” — to tylko kilka przykładów. W wielu przypadkach jedno takie hasło wystarczy, by natychmiast zobaczyć reakcję pupila, który jeszcze chwilę wcześniej wyglądał, jakby był całkowicie pochłonięty odpoczynkiem.
Dlaczego pies testuje domowe zasady
Psy potrafią uważnie obserwować domowników, a wiele z nich ma też wyjątkowy talent do „negocjowania” po swojemu. Sporo czworonogów świetnie zna zasady panujące w domu, ale mimo to co jakiś czas wraca do ich sprawdzania. To nie przypadek — raczej dowód psiej inteligencji i tego, jak dobrze pies uczy się funkcjonować u boku człowieka.
Dobrym przykładem jest wchodzenie na kanapę. Gdy pies ma zakaz, bywa, że od czasu do czasu sprawdza, czy nadal jest aktualny. Raz wygląda to jak niewinne oparcie jednej łapy, innym razem jak przemyślany skok i cierpliwe czekanie na reakcję opiekuna. Podobnie działa to z łóżkiem: niektóre psy wybierają środek nocy, licząc, że nikt nie zauważy intruza albo że nikt nie będzie miał serca go przeganiać.
Nie stoi za tym złośliwość ani chęć robienia na przekór. Pies po prostu bada granice i ocenia, na ile może sobie pozwolić. A gdy usłyszy upomnienie, potrafi spojrzeć z autentycznym zdziwieniem — jakby pytał: „Ale czemu teraz nie wolno?”
Czasem to także próba przesunięcia zasad o krok dalej. Widząc błagalne, psie spojrzenie, opiekunowie często robią „tylko jeden wyjątek”. I właśnie taki jednorazowy wyjątek bywa początkiem trwałej zmiany reguł. Dlatego wielu właścicieli ostatecznie godzi się na spanie psa w łóżku, choć na starcie byli temu zdecydowanie przeciwni.
Dlaczego pies prosi o wyjście bez potrzeby
Wielu opiekunów uczy psy sygnalizowania, że muszą wyjść, by załatwić potrzeby fizjologiczne. Zwierzak podchodzi do drzwi, szczeka, drapie albo wyje — i dla człowieka to jasny znak, że sprawa jest pilna.
Co ciekawe, sporo psów bardzo szybko zaczyna używać tego „komunikatu” także wtedy, gdy nie chodzi o toaletę. Pies ustawia się przy drzwiach jak do spaceru, a po wyjściu nie załatwia się wcale — zamiast tego z entuzjazmem obwąchuje okolicę i rusza na małą przygodę.
Najczęściej nie wynika to z fizjologii, tylko z potrzeby kontaktu i ruchu. Pupil domaga się aktywności, świeżych bodźców oraz okazji do spotkania innych zwierząt. Regularne spacery pomagają mu rozładować energię, uspokoić emocje i zwyczajnie poczuć się lepiej.
Samotne godziny, gdy domownicy są w pracy lub w szkole, potrafią być dla psa długie, nudne i powtarzalne. Nic więc dziwnego, że wiele czworonogów próbuje „uruchomić” wyjście na zewnątrz albo zaczyna zaczepiać w domu, zachęcając do zabawy. Dla psa czas spędzony blisko opiekunów bywa jednym z najważniejszych momentów całego dnia.
Jak oduczyć psa proszenia przy stole
Wiele psów ma naprawdę wilczy apetyt. Co więcej, nawet te czworonogi, które na co dzień nie wykazują wielkiego entuzjazmu wobec własnej karmy, potrafią nagle zainteresować się jedzeniem opiekunów i z chęcią spróbowałyby wszystkiego z talerza. Podawanie psu „ludzkich” potraw zwykle nie jest dobrym pomysłem — głównie przez przyprawy i składniki, których psi organizm nie potrzebuje. Pies jednak nie ma tej świadomości, więc często zaczyna testować granice i próbować wymusić na człowieku określone zachowanie.
U części psów taka sytuacja szybko przeradza się w nachalność, gdy tylko zobaczą, że opiekun je. Inne zwierzaki znają domowe zasady, ale i tak siadają blisko i wpatrują się w człowieka bez przerwy. Ten „proszący” wzrok bywa wyjątkowo skuteczny — zwiększa szansę, że ze stołu spadnie jakiś kąsek. A jeśli choć raz się uda, pies zapamięta to natychmiast i przy kolejnych posiłkach jego zachowanie może stawać się coraz bardziej uporczywe.
Z kolei gdy człowiek pozostaje niewzruszony na widok błagalnych oczu, pies często sięga po plan B. Oparcie pyszczka na kolanach, głośne wzdychanie czy demonstracyjne krążenie po pokoju to sposoby na przyciągnięcie uwagi i wywołanie reakcji. Niekiedy wygląda to tak rozczulająco, że opiekunowie uginają się i łamią własne zasady, dokładając pupilowi dodatkowe porcje jedzenia, których wcale nie potrzebował.