Lęk separacyjny u kota to nie mit. Behawiorystka wskazuje sygnały, na które trzeba zwrócić uwagę
Większość ludzi słyszała o lęku separacyjnym u psów. Znane są również jego objawy, takie jak ciągłe szczekanie albo niszczenie mebli i innych rzeczy. Jednak z podobnym problemem mogą borykać się także koty, choć ich symptomy mogą wyglądać nieco inaczej.
- Kot domowy: niezależność czy przywiązanie?
- Lęk separacyjny u kotów: objawy i różnice
- Lęk separacyjny u kotów: objawy i terapia
Kot domowy: niezależność czy przywiązanie?
Powszechne przekonanie o kotach mówi, że są to zwierzęta z natury samodzielne i emocjonalnie zdystansowane, a nawet obojętne. Chodzą swoimi drogami, a człowiek jest im potrzebny głównie do napełniania miseczek, czyszczenia kuwety i sporadycznego głaskania.
Rzeczywistość wygląda jednak nieco inaczej. Oczywiście przeciętny kot zazwyczaj lepiej sobie radzi sam niż przeciętny pies, ale to nie oznacza, że nie ma kotów wyjątkowo przywiązanych do swoich właścicieli. Czasem to przywiązanie przekracza zdrowe granice. Wtedy mówimy o lęku separacyjnym, zaburzeniu, które wymaga odpowiedniej terapii.
Lęk separacyjny u kotów: objawy i różnice
Symptomy lęku separacyjnego u psów są dosyć dobrze znane. Niszczenie rzeczy podczas nieobecności opiekuna, szczekanie czy wycie, niepokój. A jak to wygląda u kotów? Dość podobnie, choć są również różnice. Kot z lękiem separacyjnym może przede wszystkim utrudniać nam wyjście z domu poprzez blokowanie drogi i nadmierną wokalizację.
Po opuszczeniu domu przez człowieka zestresowany futrzak może dość długo miauczeć (dłużej niż 10-15 minut), nie mogąc się uspokoić. Jest wyraźnie zaniepokojony: krąży po pomieszczeniu, jakby nie mógł sobie znaleźć miejsca. Nie śpi, a nawet jeśli, to płytko. Nie je i nie korzysta z kuwety, co oznacza, że ma problemy z zaspokojeniem swoich podstawowych potrzeb.
Lęk separacyjny u kotów: objawy i terapia
Gdy człowiek powraca do domu, sytuacja się zmienia. Pies jakby nabiera energii. Spożywa jedzenie, załatwia potrzeby fizjologiczne. Dodatkowo nie odstępuje opiekuna na krok. Podąża za nim wszędzie, nawet do łazienki. Czasami wymusza kontakt przez wokalizację lub fizyczne zaczepki. Do symptomów lęku separacyjnego można także zaliczyć załatwianie się poza kuwetą oraz nerwowe wylizywanie różnych części ciała, nawet do powstania ran czy łysych miejsc.
Leczenie lęku separacyjnego wymaga konsultacji z behawiorystą, a czasem także stosowania suplementów uspokajających lub leków. Istotne jest, aby zapewnić zwierzęciu stały plan dnia obejmujący co najmniej karmienie i zabawę. Rytuały pozwalają zwierzęciu poczuć się pewniej w swoim środowisku.
