Wentyl bezpieczeństwa dla narastającego napięcia. Dlaczego kot potrzebuje polowania... na Twoje nogi pod kołdrą
Pobudka o trzeciej nad ranem z zębami wbitymi w duży palec u nogi to wątpliwa przyjemność, którą zna większość kociarzy. Choć w pierwszej chwili masz ochotę zamknąć pupila w schowku na szczotki, zatrzymaj się. On nie robi tego złośliwie i dobrze, żebyś zrozumiał jego prawdziwą motywację.
Instynkt łowiecki i reakcja na ruch
Koty to drapieżnicy doskonali. Ewolucja przystosowała je do reagowania na najmniejszy, ledwo dostrzegalny ruch. W naturze sukces łowiecki zależy od zdolności natychmiastowego pochwycenia uciekającej ofiary. Kiedy leżysz w łóżku i nieświadomie zmieniasz pozycję, Twoje stopy i palce do złudzenia przypominają właśnie uciekającą mysz.
Ten specyficzny bodziec uruchamia instynkt łowiecki Twojego kota. Pupil nie myśli, że pod materiałem znajduje się ciało jego karmiciela, tylko działa odruchowo. Dodatkowym czynnikiem sprzyjającym jest nocna pora. Koty polują wtedy, gdy ich ofiary są najaktywniejsze, czyli o zmierzchu, świcie i właśnie w nocy.
Nuda i nadmiar energii
Większość kotów niewychodzących spędza lwią część dnia samotnie, podczas gdy ich opiekunowie pracują lub załatwiają swoje sprawy poza domem. Jeśli środowisko nie dostarcza odpowiedniej stymulacji i mruczek nie ma możliwości rozładowania energii przez zabawę, zaczyna narastać w nim frustracja. Instynkt łowiecki nie znika – to napięcie musi znaleźć ujście. Nocne polowanie na stopy staje się wentylem bezpieczeństwa.
Kołdra stanowi dla czworonoga dodatkową atrakcję, ponieważ stawia opór i szeleści, co zwiększa ekscytację. Skakanie na opiekuna to również sposób na zwrócenie na siebie uwagi. Dla znudzonego mruczka jakakolwiek reakcja ze strony właściciela jest lepsza niż obojętność.
Z pamiętnika nocnego wojownika
„Przez pierwsze miesiące po przygarnięciu Tofika moje noce wyglądały koszmarnie” – opowiada Tomek, opiekun rocznego, niezwykle energicznego kota. „Budziłem się z krzykiem średnio dwa, trzy razy w tygodniu, bo Tofik urządzał sobie plac zabaw na moich nogach. Najgorzej było nad ranem. Wystarczyło, że drgnął mi palec u stopy, a kocur już na nim wisiał”.
„Przełom nastąpił, gdy zacząłem analizować nasze wieczorne rytuały” – kontynuuje Tomek. „ Zrozumiałem, że Tofik po prostu kipi energią, bo po moim powrocie z pracy tylko go karmiłem i siadałem przed komputerem. Wprowadziłem sesję intensywnej zabawy wędką na 30 minut przed snem, która kończy się solidną kolacją. Dodatkowo nauczyłem się nie reagować na jego zaczepki – kiedy atakował, zamierałem w bezruchu. Po dwóch tygodniach Tofik zrozumiał, że pod kołdrą nie ma żadnych myszy, i teraz zamiast polować, po prostu kładzie się w moich nogach i śpi do rana".
