Koci parkour: jak rozplanować półki, by były bezpieczne
Dla kota mieszkanie nie kończy się na podłodze. Równie ważna, a nawet ważniejsza jest przestrzeń na… ścianach. Wysokie punkty obserwacyjne dają zwierzęciu poczucie bezpieczeństwa. Dobrze zaprojektowany koci plac zabaw nie tylko urozmaica codzienność, ale też wspiera zdrowie fizyczne i psychiczne wąsatego pupila.
- Dlaczego potrzebujesz “kotyfikacji”?
- Jak "skotyfikować" mieszkanie?
- Sprzęt dostosowany do indywidualnych potrzeb
Dlaczego potrzebujesz “kotyfikacji”?
Termin „kotyfikacja” został spopularyzowany przez Jacksona Galaxy, amerykańskiego eksperta do spraw behawioru kotów i gospodarza popularnego programu telewizyjnego My Cat From Hell (Kot z piekła rodem).
Galaxy, promując ideę wzbogacania środowiska domowego, zaczął używać tego słowa, aby opisać proces przekształcania przestrzeni mieszkalnej w sposób, który spełnia potrzeby behawioralne kota, np. potrzebę eksploracji. Koncepcja ta zyskała ogromną popularność dzięki mediom i książkom Galaxy ’ego, wchodząc do powszechnego użycia wśród kociarzy.
Jak "skotyfikować" mieszkanie?
Najważniejsze, żeby koci plac zabaw był wygodny i stabilny. Półki muszą być zamocowane w sposób, który wytrzyma dynamiczne obciążenie, czyli nie tylko ciężar kota, ale też siłę wybicia i lądowania. Najlepiej sprawdzają się solidne kołki rozporowe dobrane do rodzaju ściany oraz grube wsporniki lub systemy ukryte przeznaczone do dużych obciążeń.
Minimalna głębokość półki powinna wynosić około 25–30 centymetrów, aby kot mógł swobodnie stanąć, obrócić się i wygodnie usiąść. Powierzchnia nie powinna być śliska – drewno, korek lub płyta pokryta filcem znacznie zmniejszają ryzyko poślizgnięcia się podczas skoku.
Sprzęt dostosowany do indywidualnych potrzeb
Projektując plac zabaw dla młodych, sprawnych kotów, można pozwolić sobie na śmielsze rozwiązania. Odległości między półkami mogą wynosić od 30 do 50 centymetrów w pionie, a w poziomie nawet więcej, jeśli kot ma przestrzeń do rozpędu. Młode koty uwielbiają wyzwania, dlatego warto tworzyć trasy prowokujące do wspinaczki. Dobrym rozwiązaniem jest łączenie półek z drapakami lub słupkami, które umożliwiają wdrapywanie się wyżej bez konieczności skakania. Ważne, aby trasa miała logiczny przebieg i nie kończyła się „ślepą uliczką” (np. ścianą).
W przypadku kotów starszych lub mających problemy ze stawami i kręgosłupem "kotyfikacja" wygląda nieco inaczej. Tutaj priorytetem jest minimalizacja wysiłku i wszelkich obciążeń. Odległości między półkami powinny być znacznie mniejsze, najlepiej w granicach 15–25 centymetrów w pionie. Półki powinny być szersze, by umożliwić stabilne postawienie wszystkich łap, a ich powierzchnia miękka i antypoślizgowa.
